Voor de harddenkende Rotterdammer

Zaterdagavond. Ik bevind me in een woonkamer, smaakvol ingericht, in een jaren dertig blok in het centrum van Rotterdam. Op tafel een bakje nootjes, er is wijn, koffie en thee. Een stuk of vijftien mensen staan in plukjes te kletsen in de woonkamer en aangrenzende keuken, als bij een verjaardagsfeestje. Dan wordt de bezoekers vriendelijk verzocht om te gaan zitten op de bank, stoelen en krukjes die als geïmproviseerde tribune zijn opgesteld in de kamer. Nu zie ik pas dat de zwarte staande lamp links van me geen Deens designstuk is, maar een theaterspot en dat er een microfoon en speaker voor de balkondeuren staan.

De gastvrouw krijgt een brief in haar handen geduwd en wordt gesommeerd om hem voor te lezen. De brief is vanuit haar eigen perspectief geschreven en bevat een paar gênante grapjes. Het publiek lacht ongemakkelijk. Als ze klaar is, gaat er muziek aan en wordt er een wolk rook de kamer ingeblazen. Daaruit verschijnt een kleine vrouw met kort blond haar, een grote bril en een blauwe glittercape. Ze wappert flink met de cape en neemt dan plaats achter de microfoon: “Hello Rotterdam!” The Brogan Davison Show is begonnen.

Geisje.VersBeton.TheaterRdam.BroganDavison06
Beeld door: beeld: Geisje van der Linden

Uitjoelen

Er volgt een performance van een dik uur. Het ene moment heb ik het gevoel te kijken naar de meest lullige standup-comedyshow die ik ooit gezien heb, het volgende moment zie ik er een feministisch manifest in en dan weer een diep persoonlijke monoloog. En oh ja, er wordt ook gedanst en gezongen. Doordat publiek en performer zo dicht op elkaar in de woonkamer zitten, is ongemak nooit ver weg, met als hoogtepunt het moment dat Davison het publiek aanmoedigt haar uit te joelen om haar eigen slechte performance. Het is bijzonder en vermakelijk en prikkelend om mee te maken.

Maar wat heb ik nou eigenlijk meegemaakt? Ik spreek er een paar dagen later over met Brogan Davison en met Ingrid Vranken, die Davison ondersteunt met dramaturgie van haar voorstelling.

Artist-in-residence

Davison werkt vier weken in Rotterdam aan haar voorstelling The Brogan Davison Show als onderdeel van Welcome To Our Guesthouse, een artist-in-residence programma van Productiehuis Theater Rotterdam. Het woonkameroptreden dat ik meemaakte is onderdeel van een onderzoek dat nu al meer dan twee jaar duurt. In die tijd trad Davison, die Brits is maar al langere tijd in IJsland woont, op in woonkamers in Noorwegen, IJsland, Italië en Nederland. Davison: “Het uitgangspunt was om bij mensen thuis een standup-performance te doen als iemand die nog nooit aan standup gedaan heeft. Daarmee wil ik de relatie tussen performer en publiek bevragen, maar ook de relatie tussen een gastheer of -vrouw en mijzelf en de gasten. De kamer is altijd net te klein, er zijn te weinig stoelen voor te veel mensen die dicht op elkaar zitten. Het levert ontzettend ongemakkelijke, maar ook intieme situaties op die ik heel charmant vind.”

In Rotterdam werkt Davison aan een variant van de voorstelling die wél in de traditionele theaterzaal plaatsvindt. Ze werd door Productiehuis Theater Rotterdam uitgenodigd, samen met drie andere makers die dit najaar ook in Rotterdam aan hun voorstellingen werken. Als ik Davison en Vranken vraag hoe Rotterdam bevalt, moeten beiden lachen. Ze vinden het hier namelijk fijn, zowel binnen als buiten het theater. Davison: “Ingrid en ik hadden het er net over dat we Rotterdam een veel prettiger stad vinden dan Amsterdam. Mensen zijn vriendelijk, er is ruimte. Vranken vult aan: “Ik heb ook het idee dat er in Rotterdamse kunstinstellingen weinig onderscheid wordt gemaakt tussen verschillende disciplines. Ik ben onder andere in WORM geweest en in het Nieuwe Instituut. Daar zie je dat er ruimte is voor kruisbestuivingen tussen beeldende kunst, podiumkunst, technologie.”

Geisje.VersBeton.TheaterRdam.BroganDavison01
Beeld door: beeld: Geisje van der Linden

Slinks feminisme

Ik spreek Davison en Vranken aan het einde van de middag in de Krijn Boon Studio, de zaal die wat verstopt zit op de bovenste verdieping van de Schouwburg. Her en der liggen beschreven vellen papier en er staan kopjes thee op tafel. Ze hebben hier de hele dag het materiaal doorgelopen. Vranken fungeert als “pratende spiegel” voor Davison. “Ik kijk vooral goed naar wat de performance overbrengt, en of dat klopt met de intentie van Brogan. We kennen elkaar en elkaars werk al langer. Hoewel we in ons eigen werk heel verschillende dingen doen, delen we de voorkeur om op een soort slinkse wijze feministische thema’s aan te kaarten. De politieke boodschap zal er dus nooit bovenop liggen, maar het zit er onderhuids in verweven. In deze voorstelling zit dat in de naïviteit en de kwetsbaarheid van het karakter.” Davison knikt ondertussen instemmend: “Ik heb gemerkt dat mensen nog wel eens afhaken als je over feminisme begint te praten, dat probeer ik te voorkomen. Ik heb mijn agenda, maar wil mensen niet de les lezen. Mijn achtergrond is in dans, waar je als vrouw vaak geacht wordt aan bepaalde standaarden van schoonheid te voldoen. Het is heerlijk om in The Brogan Davison Show rommelig te zijn, ruimte in te nemen en te falen.”

Geraffineerd

Ik denk terug aan de scène die ik zaterdagavond zag, waarin Davison een reus speelt en tegelijkertijd zichzelf. Ze heeft een gesprek met de reus over de kwaliteit van het optreden tot zo ver. Daar was een geraffineerd performer bezig – in opvallend contrast met de huiselijkheid van de woonkamer. Werkt dat nog wel in de theaterzaal? Vranken legt uit dat het echt een andere voorstelling wordt: “Dat kan niet anders, omdat de woonkamers zo’n belangrijk onderdeel waren van de performance. Daar moet iets anders voor in de plaats komen in een theaterzaal. Het laat weer hele andere kanten van het karakter zien.” Saaier wordt het in ieder geval niet, aldus Davison: “Er zit een stuk meer weirdness in, daar zijn veel meer mogelijkheden voor in het theater. En de glittercape blijft. Die blijft sowieso!”

Over dit artikel

Dit interview is het eerste van twee interviews in samenwerking met Productiehuis Theater Rotterdam.

Productiehuis Theater Rotterdam biedt ruimte aan de ontwikkeling van theatertalent. Verbinding maken met professionals binnen en buiten de theatersector is waardevol voor deze nieuwe generatie makers. Het vergroot de cirkel rondom de makers en zorgt ervoor dat ze nieuwe kennis opdoen. In dit tweeluik leggen we een gesprek vast tussen een maker en een professional in de vorm van een reportage, een ontmoeting of een dubbelinterview. Ontdek hoe een nieuwe generatie zich laat inspireren bij het maken van een nieuwe voorstelling.


Welcome To Our Guesthouse vindt plaats van 16 t/m 19 oktober in Rotterdam. Lees hier meer.

Voordat je verder leest...

Jij kan dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij de support van onze lezers die zo onafhankelijke journalistiek over Rotterdam mogelijk maken. Vanaf 6 euro per maand ben je supporter!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

versbeton 1111

Fay van der Wall

Fay van der Wall (1983) werkt als freelance schrijver en maker. Schrijft voor Vers Beton over popcultuur, kunst, muziek, media en de stad

Profiel-pagina
GeisjevanderLinden.versbetonkopie

Geisje van der Linden

Fotograaf

Geisje van der Linden (Rotterdam, 1985) werkt als documentaire fotograaf aan langlopende foto projecten. In haar werk onderzoekt ze hoe grote veranderingen, vaak van maatschappelijke aard, het leven van mensen en hun omgeving beïnvloedt en hoe zij zich hieraan zowel bewust als onbewust op aanpassen. Dit jaar publiceert ze haar eerste fotoboek met de titel, Stella Maris. Over Oost-Europese gastarbeiders in Nederland. Naast haar eigen projecten werkt ze in opdracht.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.