Advertentie

VB_banner_1456x80_2
Voor de harddenkende Rotterdammer
MarcellaHomsma_12
Beeld door: beeld: Marcella Homsma

Het artikel Hoe Insta-kunst de stad in de uitverkoop zet dat deze week op Vers Beton verscheen – een scherp opinie-artikel van Sandra Smets – plaatst een aantal interessante kanttekeningen bij de huidige streetart-boom in Rotterdam. Hierin vraagt zij zich af of dergelijke publieke kunst nog wel kunst genoemd mag worden, zeker wanneer citymarketing en het scoren van Instagram-likes de voornaamste beweegreden lijkt te zijn achter het kunstwerk, in plaats van prikkelen, expressie van de maker, of het overbrengen van een idee. Zo een kritische houding, vinden wij als curator van werken die hopen te prikkelen of verwonderen, absoluut te prijzen.

MarcellaHomsma_02

Lees meer

Hoe Insta-kunst de stad in de uitverkoop zet

Essay over de tendens van grote, kleurrijke kunst die bedoeld is om op Instagram te komen.

Sandra Smets heeft Mothership – de curator en producent van de Make It Happen citymarketingcampagne achter onder meer het werk Calypso Falls – gebeld om een reactie en dat verwerkt in haar artikel. Zij is daarbij niet mild in haar persoonlijk oordeel over hun invulling van die campagne. Dat is zoals bij elk publiek werk het geval is, haar goed recht. 

Maar vervolgens noemt het artikel festival POW! WOW! Rotterdam, en wekt daarbij de suggestie dat dit ook onderdeel van een citymarketingcampagne zou zijn, omdat de merkalliantie Make It Happen één van de financierders ervan is. Dit is echter geenszins het geval, daarom geven we graag een toelichting. CBK, Rotterdam Festivals, Gemeente Rotterdam en enkele commerciële partners zijn eveneens geldschieters van het festival. Geen daarvan heeft echter zeggenschap gehad over de invulling van de muurschilderingen. Kunstenaars hebben tijdens elke editie van POW! WOW! – en dus ook de Rotterdamse – volledige creatieve vrijheid genoten.

POW! WOW! Rotterdam 2019 was er voor de Afrikaanderwijk zelf, en werd door vele wijkbewoners positief ontvangen

POW! WOW! wordt aangewreven louter een cosmetisch initiatief te zijn. Gezien de vele activiteiten die wij organiseren in de wijk, voor, tijdens, en na het festival, is dit ronduit lachwekkend te noemen. We organiseren dit in samenwerking met lokale partners als Het Gemaal op Zuid, Galerie NIFFO, buurthuis het Klooster. Ook ons kantoor bevindt zich middenin de wijk, waar vandaan we buurtbewoners actief bij ons betrekken. POW! WOW! Rotterdam 2019 was er in de allereerste plaats voor de Afrikaanderwijk zelf, en werd door vele wijkbewoners overweldigend positief ontvangen.

Het verwijt dat de kunstenaars zich via hun schilderingen niet gemengd hebben in het gevecht dat wijkbewoners voeren tegen gentrificatie, rust in onze ogen bovendien op een bevoogdende houding. Buurtbewoners zijn namelijk prima in staat om zelf die grieven uitstekend en volmondig te verwoorden, en hebben dat ook zonder aarzelen gedaan. Daarvoor hebben zij geen expliciete leuzen in de muurschilderingen van goedbedoelende buitenstaanders nodig. Dergelijke teksten hebben zij zelf al veelal in hun ramen en op spandoeken aangebracht. En de duizenden mensen die zich nooit eerder om hun wijk bekommerd hebben, kennen deze sinds hun bezoek aan POW! WOW! Rotterdam nu ook.

De bewoners zien meerwaarde in de streetart-werken die in hun wijk aangebracht zijn. Dat blijkt uit diverse vriendelijke, betrokken, trotse en zelfs geëmotioneerde reacties die wij van hen mochten ontvangen. De werken slaan een brug naar de rest van Rotterdam, geven licht in het dagelijks leven van vele wijkbewoners, en zijn een fysieke representatie van het idee dat zij het ook verdienen om mee te genieten van boeiend en cultureel relevant werk.

Want boeiend en cultureel relevant is het werk dat in de week van het festival vervaardigd is, in onze ogen wel degelijk. De lettercollages van Rotterdams kunstenaar Said Kinos bijvoorbeeld, die met deze visuele metafoor kritiek geeft op het bombardement aan informatie dat eenieder via (social) media ontvangt. Of de schildering van het Franse duo Murmure, dat gaat over de veelvoud aan plastic in onze consumptiemaatschappij gaat, en de ecologische gevolgen daarvan. 

Of wat te denken van het werk van Rotterdammer Nina Valkhoff, dat vragen stelt over de manier waarop de mens naar de natuur kijkt? Stefan ‘Super A’ Thelen, die de relatie tussen cartooning en het afgebeelde onderwerp onderzoekt? De schildering van de eveneens in Rotterdam wonende en werkende Danny Rumbl, die gaat over diversiteit en op speelse wijze het rebelse imago van de Afrikaanderwijk prijst? Of de beschildering van het theehuis door de Australische Helen Proctor, die als migrant in Nederland, thema’s als nostalgie en herinnering aan een landschap behandelt? 

Het zijn slechts enkele voorbeelden van de ideeën achter de muurschilderingen. Er zijn ook nog de unieke installaties van staaldraad door Spenser Little, of de miniaturen van Slinkachu, en hun dialogen met de omgeving, en relaties met de wijkbewoners. 

Dat de schilderingen fotogeniek zijn en ‘vrolijk’ ogen, wil niet zeggen dat dat hun enige of primaire doel is

Dat al die werken op één hoop gegooid met kunst die volgens Smets ‘vooral eye candy wil zijn en als tamme achtergrondmuziek fungeert’ en geen ‘gelaagdheden’ kent, is in onze ogen dan ook pertinente onzin. Dat de schilderingen een fotogeniek of esthetisch aantrekkelijk beeld vormen, en ‘vrolijk’ ogen, wil niet zeggen dat dat hun enige of primaire doel is. In musea en galeries wordt wereldwijd ook veelvuldig gefotografeerd, selfies inbegrepen. Moeten exposerende kunstenaars zich daar massaal voor gaan verantwoorden?

Smets kan de communicatie van de boodschappen in de werken die tijdens POW! WOW! Rotterdam gemaakt zijn – als criticus – mislukt vinden. Wij zijn het daar uiteraard niet mee eens, maar zij is prima in staat zich een eigen mening te vormen, en hoeft de onze niet te delen. Maar of de gelaagdheid in de werken naar haar mening geslaagd is of niet, bepaalt niet de aan- of afwezigheid daarvan. En haar mening bepaalt evenmin hoe de werken door bezoekers en door wijkbewoners ervaren en gewaardeerd worden.

Voordat je verder leest...

Jij kan dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij de support van onze lezers die zo onafhankelijke journalistiek over Rotterdam mogelijk maken. Vanaf 6 euro per maand ben je supporter!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Jaap van der Doelen

Jaap van der Doelen

Jaap van der Doelen is freelance journalist voor Nederlandse dagbladen van de Persgroep, Hiphop in je Smoel, en street art magazine SAM. Daarnaast is zijn werk te vinden in internationale (online) magazines over popcultuur zoals Mass Appeal, Complex en DJbooth. Als hij geen ruzie maakt met rechts-populistische politici schrijft over muziek en street art, en is vanuit zijn ervaring daarmee onderdeel van het team achter POW! WOW! Rotterdam.

Profiel-pagina
D9A5045-1kopie

Marcella Homsma

Fotograaf

Marcella Homsma (1995) benadert de fotografie op een poëtische manier. Belangrijk vindt ze dat een foto een essentie of eigenheid van de persoon, het gebouw of het landschap laat zien. Dit is iets waar ze steeds naar op zoek gaat.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.