Advertentie

VB_banner_1456x80_2
Voor de harddenkende Rotterdammer
vers_beton_maximdegilder_straten
Beeld door: beeld: Maxim de Gilder

Russisch roulette op de Nieuwe Binnenweg

Russisch roulette, ik heb er twee associaties bij. De eerste is de gejaagde blik van Christopher Walken in The Deer Hunter, wanneer hij een revolver met één kogel erin tegen zijn slaap zet. Een doffe klik, een lege kamer. Gered. De tweede? Fietsen over de Nieuwe Binnenweg, vooral tussen de ‘s Gravendijkwal en de Schie. Elke keer is het weer een meevaller als je het er zonder kleerscheuren vanaf brengt.

Verkeersregels verdwijnen hier in een cocktail van wetteloosheid. Snelheidslimieten bestaan niet, knipperlichten evenmin. Dubbel geparkeerde auto’s dwingen je de trambaan of tegenliggende weghelft op en deuren vliegen onaangekondigd open. Inhalen binnen de bebouwde kom of afslaan waar dat niet mag? Geen probleem. Voorrang voor rechts? Dacht het niet. Lichten aan in het donker is? Kniesoor die erop let.

Zo nu en dan rijdt er voor de sier een politieauto tussendoor. Veel indruk lijkt het op de chauffeurende medemens niet te maken. Toen laatst de tweejaarlijkse veiligheidsenquête van de gemeente in de bus lag, vinkte ik aan dat ik mij inderdaad wel eens onveilig voel in de buurt. Helaas gingen de vervolgvragen alleen over hangjongeren, met wie ik weinig problemen heb. Sterker nog: hingen ze maar wat meer, dan reden ze ten minste niet over de Nieuwe Binnenweg.

Nee, op de fiets hanteer ik in deze no go area mijn eigen avondklok. Na zessen sla ik in westelijke richting af bij het Westerpaviljoen, en rijd ik via de Rochussenstraat, of Mathenesserlaan en Heemraadsplein. In oostelijke richting neem ik de Beukelsdijk, of de Heemraadsingel en de Graaf Florisstraat. Cause it’s a jungle out there.

Guido van Eijck

Nachtmerrie op de Zaagmolenstraat

Willem de Kooning schreef ooit in een brief aan zijn vader: “En terwijl ik naar bed gaat denk ik aan de Zaagmolenstraat.” De straat waar De Kooning in 1904 geboren werd, is in 2019 niet geschikt om over te mijmeren voor het slapen gaan. Het is een regelrechte nachtmerrie. Om er te fietsen dan.

Het strookje asfalt waar je op fietst bevindt zich tussen tramspoor en parkeerstrook en is zo smal dat je met iedere afwijking van je koers in de rails belandt of op de geparkeerde auto’s inrijdt. In elk van die geparkeerde auto’s zit bovendien potentieel iemand die het portier opensmijt. En links van je dendert het verkeer rakelings langs, op flinke snelheid.

Ik kan wel even doorgaan met opnoemen wat er zo vreselijk is aan fietsen in deze straat. Maar dat zal ik je besparen, want uiteindelijk leidt het allemaal tot dezelfde conclusie: de Zaagmolenstraat is té smal voor de hoeveelheid drukte die er doorheen moet. Voor fietsers is er eigenlijk gewoon geen ruimte.

In een raamkozijn ter hoogte van nummer 5 is een verbleekte foto van De Kooning te zien, afgedrukt op een plaat trespa. Hij had eens moeten weten wat er van de straat geworden is.

Fay van der Wall

Vertrouw geen groen in het Kralingse bos

Het kruispunt Boszoom-Bosdreef, ten noordoosten van de Kralingse Plas, is een mindfuck voor gevorderden. Kom je uit het zuiden, dan krijg je nét voor dat kruispunt niet één, maar twee verkeerslichten te verwerken. Het tweede is een doodnormale uitvoering. De eerste, daarentegen, doet iets wat je niet vaak tegenkomt: via een pijl vertellen of je het kruispunt het beste linksom of rechtsom kunt nemen. Vanaf de zuidkant lopen er namelijk twee fietspaden, dus je kunt óf rechtdoor-linksaf óf linksaf-rechtsaf om aan de gewenste overkant te komen.

Goed plan, zul je denken. Ware het niet dat die pijl groen is. Dus toen ik afgelopen zomer, onbekend met dit fenomeen en op snelheid, dit vehikel tegenkwam, concludeerde het algoritme in mijn hoofd: groen verkeerslicht, karren maar. Het ontging me volledig dat het verkeerslicht daarachter getooid was in een onheilspellende rode gloed.

Die keuze leverde mijn meest reële bijna-doodervaring ooit op. Een aanstormende auto kon net op tijd remmen. Met dank aan mijn zéér goed werkende hydraulische schijfremmen én het hysterisch schreeuwen van mijn fietsgenoot, was het centimeterwerk. Niettemin zorgde de bijna-botsing ervoor dat de achterliggende auto’s ook moesten uitwijken. Het resulteerde in een schadepost van 500 euro voor mij (ik weet niet eens of ik echt verantwoordelijk was, maar ik zag het als mijn verantwoordelijkheid) en veel schrik.

Daarom, lieve gemeente: willen jullie goedbedoelde rijadviezen alsjeblieft nooit meer vermommen als verkeerslichten? Wat is er mis met de kleur wit, of blauw? Rood, voor mijn part? Want hoe goed de intenties ook zijn met dit groene licht: niemand raakt sneller aan de overkant als ie onderwijl geschept wordt.

Inge Janse

Fietsers zijn de lul op kruispunt Rochussenstraat - G.J. de Jonghweg

Elke ochtend: route Bospolder-Blaak. Het begint in principe leuk: bij Café de Schans wordt er al bier gedronken. Daarna een vlugge blik op de te schattige Aelbrechtskolk. Lage Erfbrug dicht, hoera! Gauw doorstampen over de Rochussenstraat langs de Coolhaven.

Maar dan komt het: de oversteek op dat ‘kruispunt’ tussen de G.J. de Jonghweg en de Rochussenstraat. Voetgangers hebben een zebrapad, maar als fietser ben je gewoon de lul. De auto’s die vanuit Rochussen de G.J. (voor intimi) op willen, hebben een afritje van – zeg – maximaal 20 meter. En ze hebben voorrang want de haaientanden zijn voor de fietssukkels onder ons. Geven de autobestuurders richting aan? Haha! Natuurlijk niet! Voor de fietser is inschatten onmogelijk. Dus daar sta je te aarzelen. Gaat-ie rechtdoor of houdt-ie ‘m rechts? Kan ik? Word ik vandaag geschept? Wie weet.

Uiteraard is de terugweg geen haar beter. Automobilisten zijn al zo zuur van de rode golf dat ze met een tyfusvaart richting Delfshaven scheuren. En heel misschien gebruiken ze het kruispunt om te keren. Je hebt dertig spiegels, Google-glasses en paranormaal contact met al je voorouders nodig om hier nog wat van te maken. Maar, lieve mensen, ik leef nog. Morgen weer een dag.

Basia Dajnowicz

Erasmusbrug, col van de buitencategorie

Ik haat de Erasmusbrug. Heel erg. Hij doet het leuk op ansichtkaarten en is geschikt voor een romantische wandeling – maar op de fiets is het een verschrikking. Het grote probleem: die steile klim in combinatie met de absurd korte op- en afritten.

De Erasmusbrug is een col van de buitencategorie. In de Hollandse context althans. Je start op het kruispunt op 5 meter boven NAP en je bereikt het hoogste punt op 17 meter boven NAP. Dat is 12 meter klimmen, ofwel: fietsen naar het dak van een portiekflat. Bedenk dat de startsnelheid standaard 0 km/u is, vanwege de structureel op rood staande stoplichten bij de oprit.

Ik ben geen mietje en zwoeg die 12 meter omhoog met gezonde weerzin. De regen spat in m’n gezicht, een windvlaag blaast me uit koers. Iedereen gaat sowieso zwalkend omhoog, ploegend tegen de helling. Ik ontwijk nog net een irritante ebike-rijder die me hysterisch bellend probeert in te halen en word op de proef gesteld door lefgozers op opgevoerde scooters, plotseling afstappende toeristen en voortsukkelende scootmobielen.

En dan de afdaling. Een beloning voor het geploeter van de beklimming? Alleen met gevaar voor eigen leven. En dat risico neem ik. Ik weiger te remmen want ik eis compensatie voor mijn gezwoeg van de bestijging. Ik snij andere fietsers af, race rakelings langs sukkelende peddelaars, en rij op het kruispunt aan de overzijde strak door het rode licht, vlak voor optrekkende auto’s langs. De Erasmusbrug, het is een brug van frustratie en doodsverachting. Ik neem liever de metro.

Ferrie Weeda

Autospiegel-Tetris op de Beijerlandselaan

Eigenlijk wil ik ook de Erasmusbrug nomineren. Daar is de stad letterlijk onder te verdelen in twee snelheden. Fietsers als ik zwoegen om zo snel mogelijk op eigen kracht boven te zijn, maar dan zijn daar de scooters en – nog frustrerender én gevaarlijker – de elektrische fietsen die fluitend en veel sneller de brug op scheuren. Ik krijg zo nu en dan een hartverzakking als ik wil inhalen en er uit het niets een scooter of E-bike opdoemt in mijn nek.

Maar bruggen ontwijken en tegelijkertijd niet al te ver omfietsen om naar de Noordoever over te steken is praktisch onmogelijk.  

Waar breekt het zweet me nog meer uit? Eigenlijk heb ik op Zuid weinig te klagen. Het is er rustiger op de fietspaden en ze zijn naar mijn idee ruimer en duidelijker opgebouwd, met veel afgescheiden fietspaden. Maar er is één uitzondering: de Beijerlandselaan. De winkelstraat lijkt net de Zwart Janstraat, maar dan nóg smaller. Ben je met meer? Fiets achter elkaar, anders is het sowieso een verloren zaak.

Auto’s halen vijf keer vlak langszij in omdat anderen in alle drukte om de paar meter stilstaan. Om zelf vooruit te komen, fiets ik slalommend als een levend Tetris-deelnemer tussen de spiegels van geparkeerde en langzaam rijdende auto’s door. Met alle risico’s van dien. Dus als het even kan, fiets ik om.

Marko de Haan

Kruisplein, bedacht door liefhebber van leedvermaak

Toen in 2015 het Kruisplein opnieuw was ingericht, was ik met stomheid geslagen over de achteruitgang die dat voor fietsers betekende. Eerder waren er aan beide kanten twee roze fietspaden, duidelijk afgescheiden van de rijweg. Na de herinrichting van het plein zijn ze vervangen door een stippellijntje waardoor je als fietser de weg moet delen met auto’s. En dat terwijl de stoepen aan weerskanten nu zo breed zijn dat er zeker ruimte is voor een apart fietspad. Toen ik daar destijds boos over twitterde reageerde Arno Bonte (toen nog raadslid) dat het in de raad besproken zou worden. Er werd een onderzoek beloofd, maar ik heb nooit meer gehoord wat het resultaat was. 

De verdwenen fietspaden zijn weliswaar één ergernis, maar spannen niet de kroon van de verkeersperikelen rondom het Kruisplein. De hele fietsroute tussen de fietstunnel van het Centraal Station en het Kruisplein is één grote ophoping van ergernissen, stress en onduidelijkheid.

Ik woon in het Oude Noorden, werk in de Gouvernestraat en ik ga altijd met de fiets naar mijn werk. Ik neem je even mee. Bij de stationstunnel moet ik eerst al opletten dat ik niet tegen een van die enorme antiterreur palen opbots, terwijl er twijfelende OV-fietsers half op het fietspad staan.  

Dan steek ik het Weena over, en kom bij een T-splitsing die alleen kan zijn bedacht door een ambtenaar met een hekel aan fietsers en een voorliefde voor leedvermaak: van drie kanten tegelijk komen hier fietsers aangereden en het is compleet onduidelijk wie voorrang heeft.

Ik wil het Kruisplein op, maar in plaats van dat ik gewoon rechtdoor kan fietsen moet ik éérst naar links om daarna direct weer in een S-curve naar rechts te gaan. Hier heb ik meerdere bijna-ongelukken meegemaakt. Mijn oplossing: de T-splitsing gewoon vermijden door vanaf het Weena direct links het plein op te fietsen. Wordt je ook niet altijd in dank afgenomen!

Goed. Dat is aan het einde van de werkdag tijd om naar huis te gaan. Ik fiets over het Kruisplein aan de rechterkant langs Codarts en arriveer op het Weena. Hier moet ik naar links, want ik kan niet gewoon rechtdoor oversteken. Ondanks een groot voorsorteervak vóór het zebrapad houdt geen auto rekening met deze afslag voor fietsers.

Ben je het zebrapad voorbij, dan moet je direct uitkijken dat je niet onder een tram knalt. Als je dat hebt overleefd, wil je van opluchting even vaart maken, maar daar gaat het fietspad direct over in een groot zebrapad waarbij voetgangers voorrang hebben. En vervolgens is daar weer die vervloekte T-splitsing. Ook maar schuin passeren dan. Je begrijpt: het Kruisplein is kortom een plek die ik liever mijd.

Eeva Liukku

Welke Rotterdamse straten mijd jij het liefst op de fiets? Laat het weten in de reacties hieronder!

Voordat je verder leest...

Jij kan dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij de support van onze lezers die zo onafhankelijke journalistiek over Rotterdam mogelijk maken. Vanaf 6 euro per maand ben je supporter!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

de redactie

de redactie

De redactie van Vers Beton.

Profiel-pagina
Maxim de Gilder

Maxim de Gilder

Maxim de Gilder is een illustrator uit Rotterdam met een achtergrond in grafische vormgeving. Door middel van uitgedachte composities en vreemde karakters maakt hij kleurrijke illustraties, animaties en muurschilderingen. Zijn werk is vooral te vinden in de culturele en stedelijke sectoren.

Profiel-pagina
Lees 6 reacties
  1. Profielbeeld van Martin Vermeiden
    Martin Vermeiden

    De echt col in de buitencatagorie is natuurlijk de Brienenoordbrug, z’n buitencategorie dat het er eigenlijk nooit druk is behalve met voorbijrazend autoverkeer.

    Te vinden op heuvelsfietsen.nl, 27 meter hoog en max 4%

  2. Profielbeeld van Mark Smit
    Mark Smit

    Ja! De Meent. En dan vooral op zaterdag marktdag. Probeer het eens, met je tas vol prei en knolrapen.

  3. Profielbeeld van Florian Schroiff
    Florian Schroiff

    > Toen laatst de tweejaarlijkse veiligheidsenquête van de gemeente in de bus lag, vinkte ik aan dat ik mij inderdaad wel eens onveilig voel in de buurt. Helaas gingen de vervolgvragen alleen over hangjongeren, met wie ik weinig problemen heb.

    EXACT DIT HAD IK OOK!!

  4. Profielbeeld van Peggy vd Voort
    Peggy vd Voort

    De West-Kruiskade is ook levensgevaarlijk voor fietsers. Je wordt er afgesneden, klemgereden en uitgetoeterd. En als je er wat van zegt – rustig aan, niet te boos, want dan is het einde helemaal zoek – krijg je als dank een serie scheldwoorden naar je hoofd en een extra stoot uitlaatgas om pal voor je nog even bovenop de rem te gaan staan.

  5. Profielbeeld van Bas Bennebroek
    Bas Bennebroek

    Een voorbeeld van wél een goede fietsroute is Bergsingel-Noordsingel-Teilingerstraat: brede straten, niet teveel autoverkeer, fijn glad fietsasfalt, en slechts 1 stoplicht. Enige nadeel is dat je dan uitkomt achter het station in de chaos die Eeva beschrijft…

  6. Profielbeeld van Inge Janse
    Inge Janse

    Even voor de zekerheid: minimaal de helft van de auteurs wilde schrijven over de Nieuwe Binnenweg he? Die bijna-dood-ervaring van mij bij Kralingen staat echt in geen relatie tot het constante fietsexorcisme op de Binnenweg.

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.