Voor de harddenkende Rotterdammer
FLB_20191218_O8A0558
Myrthe Frissen Beeld door: beeld: Florian Braakman

In Rotterdam bestaat er echte armoede. Dagelijkse honger tussen vuilnisbakken vol eten. Groente en brood dat vandaag niet naar de hoogste bieder is gegaan: morgen heb je er als verkoper niks meer aan, want de consument wil vers en blakend. Er mag geen deukje of vlekje in de penen zitten, een kromme komkommer mag oprotten en brood zonder versgebakken geur wordt aan de kant geschoven. Iedere week voert een groep vrijwilligers een strijd tegen deze scheefheid. Op woensdagavond zorgen zij voor gratis avondeten aan de Kipstraat in Rotterdam Oost: Groente Zonder Grenzen.

Bij binnenkomst, halfuur voordat de eerste gasten aanschuiven, maak ik kennis met initiatiefnemer Myrthe Frissen en probeer ik mezelf zo handig mogelijk te positioneren in de keuken. Mijn goede bedoelingen zijn niet opgewassen tegen mijn aangeboren gebrek aan tactisch inzicht. Een stuk of tien mensen vraagt me om de vier seconden zo beleefd mogelijk of ze er even langs of bij mogen. Heeft er iemand een schone schaal gezien? Kunnen die teveel gesneden zoete aardappels alvast aan in een zakje aan de kant? De oven is nog steeds bezet, gaan de boontjes op tijd klaar zijn?

vierluik
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Na een paar minuten houd ik het niet meer vol. Genadig krijg ik een mes en snijplank in m’n handen geduwd en mag ik voor de vorm bleekselderij snijden om in de hummus te dippen. Het kookteam van vanavond is opvallend jong. De meeste zijn student en de helft is vandaag voor het eerst aan het helpen. Allemaal via via, meegesleept door vrienden. Om me heen wordt druk geschept, gewassen en gesneden. En ook heel veel gesnoept.

Het buffet is bijna klaar: een lange rij schalen en borden vol groenten. Alles veganistisch en gratis bij elkaar gesprokkeld. Hoe het werkt: elke dinsdag verzamelen vrijwilligers het eten dat de marktverkopers om de hoek niet meer aan de man krijgen. Ook gaan ze de bakkers in de buurt af, na sluitingstijd. Pas na inventarisatie weten ze wat ze gaan koken. Dat vraagt nogal wat creativiteit, maar de invulling van de gerechten komt iedere week weer op z’n pootjes terecht.

 

FLB_20191218_O8A0586
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Er is ruimte voor tussen de dertig en veertig personen. Reserveren is verplicht en kan via de website, op de maandag van tevoren vanaf 10.00 uur. Het etentje is populair, iedere week zijn de plekken binnen een minuut bezet (recordtijd: 22 seconden). Vijf blijven er altijd vrij. Myrthe legt uit dat die plekken bestemd zijn voor dak- en thuislozen, die misschien niet in de gelegenheid zijn om te F5’en op de maandagochtend. Ondertussen loopt de keuken plotseling leeg. Ik prop mijn bleekselderij in kopjes en plaats ze maar op de tafels. De eerste gasten, fervent reserveerders, zitten al klaar en weten ook niet wat ze met mij en mijn lullige kopjes aan moeten. We lachen vriendelijk naar elkaar.

Myrthe opent het etentje door de vrijwilligers te bedanken en iedereen gaat braaf met een bordje in de hand in de rij staan. Myrthe en ik sluiten achter aan. Ze legt uit: het initiatief ontstond ook om wat te doen tegen eenzaamheid. De mensen die komen koken zijn vaak nieuw in Rotterdam. En de eters zijn van alle leeftijden, afkomsten en sociale klassen. Er is bewust geen doelgroep geformuleerd. “Wel maak ik me nu zorgen over het feit dat het elke keer volzit met dezelfde mensen, die weten hoe je moet reserveren. Ik ga daar nog iets op verzinnen.”

Merel vertelt me dat dit haar enige gezonde maaltijd is in de week: het Leger des Heils serveerde gisteren weer friet

Ik schep vier verschillende salades op, wat gebakken aardappels en een stoof van groene asperges en framboos. Net restaurant Spirit in de Groene Passage! De vrijwilligers om me heen grinniken dat zij minder zout gebruiken, maar bedankt voor het compliment. Ik ga naast Merel zitten, die geen huis heeft. Ze vertelt me dat dit haar enige gezonde maaltijd is in de week. Gister serveerde het Leger des Heils weer friet. Henk, tegenover ons, vertelt uitgebreid over zijn antiekwinkel. Myrthe praat hartelijk met iedereen. Ik ben erg jaloers op haar sociale vaardigheden

FLB_20191218_O8A0588
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Dan kom ik naast John terecht, ook een vaste klant. Hij is niet officieel vrijwilliger, maar helpt met afruimen en dweilt iedere week de vloer. John kookt nooit en eet voornamelijk boterhammen, “dus dit is ideaal”. Om hem heen zit de harde kern die elke woensdag de middentafel bemant. Ze hebben elkaar allemaal hier leren kennen en er wordt enorm gelachen. Mijn laatste tafelgenoot is vrijwilliger Mo. Hij kwam via een vegan website bij de Kipstraat terecht, maar durfde de eerste keer nog niet in zijn eentje te gaan. Nu helpt Mo naast koken ook mee met het verzamelen. In z’n dagelijks leven werkt hij met de apen van de Antwerpse Zoo. Ik volg hem prompt op instagram.

Iedereen is vriendelijk en bereid tot een praatje. Ik ben vertederd. Als ik Myrthe complimenteer voor haar positiviteit, giechelt ze dat ze de rest van de week juist enorm chagrijnig is en toeleeft naar de woensdag. Haar vriend houdt wijselijk z’n mond. Bij het afscheid krijg ik nog twee bloemkolen toegestopt. Ik zie dat mijn bleekselderijen onaangeroerd bleven, maar dat geeft niet. Al met al kan ik Groenten Zonder Grenzen van harte aanraden aan iedereen die zich – zoals ik – soms een aan de kant geschoven kromme komkommer voelt. Hartstikke welkom daaro.

FLB_20191218_O8A0591
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaat Vers Beton op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Bekijk hier alle artikelen in ‘Ons Kent Ons’.

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

IMG_2709

Basia Dajnowicz

Basia Dajnowicz (1988) is na de Achterhoek, Arnhem en Antwerpen eindelijk in Rotterdam terechtgekomen. Die krijg je hier nooit meer weg. In het dagelijks leven rammelt ze op haar toetsenbord en maakt ze domme grappen.

Profiel-pagina
braakman

Florian Braakman

Fotograaf

Florian Braakman (1988) is een autonoom-documentair fotograaf. Fotografie is een manier om vragen te stellen en grip te krijgen op onze snelle alledaagse realiteit. De poëtische, associatieve en verhalende kracht van het beeld staan centraal in zijn werk.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.

Advertentie

HNI_VB_600x500 PX_1