Voor de harddenkende Rotterdammer
VersBeton_SylvanaLansu_Onskentons (3)
Beeld door: beeld: Sylvana Lansu

Modest fashion, ooit van gehoord? Bekende modehuizen wel. Het programmaboekje spreekt van een miljardenindustrie en werpt een aantal interessante tegenstellingen op: bedekt blijven voor jezelf of je blootgeven voor het oog van de man? En Iraanse vrouwen die vechten om hun hoofden onbedekt te laten tegenover Franse vrouwen die juist geen hijab mogen dragen. Ik moet zelf direct denken aan mijn nichtje die een te laag truitje aanhad naar de Pools-katholieke mis en tot huilens toe afgestraft werd door wijlen mijn overgrootmoeder (moge dat enge mens zacht rusten). 

Het symposium, samengesteld door Hasna El Maroudi, is naar aanleiding van de gelijknamige tentoonstelling in het Stedelijk Museum Schiedam. Ik maak me klaar voor hooggesloten maar toch flamboyant vertoon. Zien en gezien worden. En voor een warm, feministisch bad.

Over dat mannelijk oog hoef ik me deze avond in Arminius in elk geval geen zorgen te maken. Er zitten welgeteld vier mannen tussen alle vrouwen op de bank. Ze hebben ook niet echt iets bijzonders aan, helaas. Een aantal dames peacockt wel uitstekend met schitterende kleuren en stoffen. Maar het merendeel (en ik!) zit er normaal en onopvallend bij.

De eerste spreker, Reina Lewis van het befaamde London College of Fashion, legt direct een religieus zwaartepunt op het symposium. Zij cureert een tentoonstelling over modekeuzes van de hedendaagse moslim in San Francisco. Maar initiatiefnemer van de Schiedamse tentoonstelling, Rajae El Mouhandiz trekt daarna de trend van modest fashion breder. Zij ziet haar niet-religieuze generatiegenoten ook bedekter en bescheiden gekleed. El Mouhandiz verbindt dit aan #metoo, en hoe vrouwen zich losworstelen van de mannelijke blik en mening. Maar los daarvan, stelt ze, is deze verhullende trend typisch mode: altijd het tegenovergestelde doen. “Over tien jaar lopen we er weer bloot bij”. 

Dan komt de sprankelende Mona Haydar het podium op. In het spierwit, hoofddoek, plus fez met pauwenveren, kwasten en koorden. Over haar broekpak een doorschijnend cape-vest afgezet met veren. En dáároverheen weer een oversized zebra-jas. Het publiek komt uit z’n uitgezakte positie en velen leggen hun telefoon eindelijk weg. De Amerikaans-Syrische rapper giert van het lachen terwijl we naar de videoclip van haar eerste hit kijken: Wrap my Hijab.

VersBeton_SylvanaLansu_Onskentons (6)
Beeld door: beeld: Sylvana Lansu

In die clip rapt een zwangere Haydar over vuile blikken en irritante vragen. De vrouwen in de clip kijken je zelfverzekerd en kalm aan: je oordeel boeit ze niet, ze wikkelen een doek om hun hoofd als ze dat willen. Applaus! 

Haydar legt uit dat haar hoogzwangere buik voortdurend betast werd door vreemden. Het deed haar denken aan een wildvreemde die haar haren streelde toen ze negen jaar was. Inderdaad, het vrouwelijk lichaam lijkt soms openbaar bezit. Zowel in haar modekeuzes, als in de keuze om haar hijab te vieren en haar zwangerschap te normaliseren in haar videoclip, voelt Haydar zich sterker.

Als laatste betreden Perrine Philomeen en Meryem Slimani het podium. Het contrast tussen de twee is groot. Meryem Slimani maakt heel persoonlijk werk: ze stylet haar moeder, en laat op instagram zien dat je er ook als moslimdame op leeftijd fucking cool bij kunt lopen. Haar moeder was haar eerste en belangrijkste modevoorbeeld, stelt Meryem, in een heel persoonlijk en gevoelige uitleg over haar ziekte, depressie en uiteindelijk over plezier en lichtheid van de mode. Toen zij klein was, zag ze nooit moslima’s op tv of in bladen. Nu eert ze haar moeder door van haar een stijlicoon te maken. Slimani gaat zonder hoofddoek het leven door, haar moeder met. Beiden fly as fuck. Daar heeft een hoofddoek of een bedekt lichaam dus helemaal niks mee te maken.

De beelden van Perrine Philomeens afstudeerwerk volgen: foto’s van futuristische ‘hijabista’s’ met bijvoorbeeld een telefoon in de hoofddoek om handsfree te bellen. Opvallend: Philomeen is geen moslima en maakt nu wel furore met twists op de hijab – die niet bij haar achtergrond hoort. Het doet denken aan Nike die met een sportversie van de hijab, kleine, islamitische ondernemers verdringt. De vraag of ze daar vragen of verwijten over krijgt, beantwoordt ze een beetje halfhartig: voor haar onderzoek praat ze veel met moslima’s. Niemand lijkt zich hier verder druk over te maken, dus wie ben ik? Iemand die zich in haar eigen politiek correcte bubbel begeeft, zoveel is duidelijk.

“Dit heeft niks met religie of feminisme te maken. We schijnen gewoon ons licht op wat er in de maatschappij gebeurt op moment”

Over bubbels gesproken: wie zien we hier vanavond in het publiek in Arminius? Na afloop spreek ik een jonge flamboyante hijabdraagster. Ze straalt. Ze herkent zich volledig in de stereotiepen en de irritante vragen. Ze voelt zich gehoord. Ik vraag twee andere jonge vrouwen naar hun reden om te komen kijken. Ze steunen hun vriendin Perrine, zeggen ze. Anders waren ze hier waarschijnlijk niet terecht gekomen. “Maar wel veel geleerd over bedekkende mode.” Of ze feministisch zijn? “Gatver nee. Die zijn veel te irritant en te activistisch.” Ik loop beduusd verder.

Uiteindelijk kom ik bij El Mouhandiz terecht, die het initiatief nam voor de tentoonstelling in Schiedam. Als ik haar vraag of we hier in een bubbel zitten zegt ze: “Ja, een kunst- en cultuurbubbel. Meer dan dat is het niet. Dit heeft niks met religie of feminisme te maken. We schijnen gewoon ons licht op wat er in de maatschappij gebeurt op moment.” En zo is het. 

VersBeton_SylvanaLansu_Onskentons (8)
Beeld door: beeld: Sylvana Lansu

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaat Vers Beton op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Bekijk hier alle artikelen in ‘Ons Kent Ons’.

Voordat je verder leest...

Je kunt dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

FullSizeRender (1)

Basia Dajnowicz

Basia Dajnowicz (1988) is na de Achterhoek, Arnhem en Antwerpen eindelijk in Rotterdam terechtgekomen. Die krijg je hier nooit meer weg. In het dagelijks leven rammelt ze op haar toetsenbord en maakt ze domme grappen.

Profiel-pagina
DSC_0908cutklein

Sylvana Lansu

Fotograaf

Sylvana Lansu (1991) studeerde fotografie aan AKV St. Joost in Breda. In haar werk onderzoekt ze het verlangen van de mens naar vastigheid en tegelijkertijd vrijheid. Door het fotograferen van deze aspecten in de wereld om ons heen worden de raakvlakken tussen mens en natuur zichtbaar.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.