Voor de harddenkende Rotterdammer
Ver-Beton—Elzeline-Kooy—Column-Christine-Bosch
Beeld door: beeld: Elzeline Kooy

Onze wereld wordt opgedeeld in stukken eigendom. En ik doe daaraan mee door huiseigenaar te zijn. Ik haat het. Maar I love it tegelijkertijd: een eigen huis is fijn. Ik had ook goede redenen. Aan de Middellandstraat, waar mijn man en ik vijf jaar lang redelijk plezierig hadden gewoond, was kopen al niet meer te betalen met ons net-iets-meer-dan-minimuminkomen. We gingen iets meer verdienen waardoor we geen huursubsidie meer kregen. Als ondernemers bouwen we geen pensioen op, en die pensioenfondsen hebben ons vertrouwen ook niet bepaald gewekt. Dus, alles bij elkaar, was het kopen van het dak boven ons hoofd een slimme manier om geld apart te zetten. 

Zo kochten we in de zomer van 2017 een huis op Zuid. We hadden inmiddels zoveel boeken en andere zooi om ons heen verzameld dat de verhuizing een gigantische onderneming was. We blijven hier dus nog wel even wonen. Ook omdat we hier gewoon een heerlijk appartement hebben gevonden, waar we ons al helemaal in genesteld hebben. Iets verder van het centrum dan me af en toe lief is, maar ach. Alles went. Zelfs een VvE.

En toch stond ik gisteren op een reünie vrolijk te vertellen hoe ons huis binnen anderhalf jaar 50.000 euro meer waard is geworden. Terwijl ik weet dat het niks betekent, want alle huizen om ons heen zijn duurder geworden. En: we willen helemaal niet verkopen. Maar het is wat we graag vertellen en van elkaar horen. Alsof het mijn persoonlijke verdienste is: 1000 euro voor elke melding van zwerfvuil? 10.000 per georganiseerde poëzie-avond in de buurt? Neuh, die prijzen waren zonder mij ook wel gestegen.

Vorige maand ging er een kronkelwilg in onze binnentuin tegen de grond. Tot de derde verdieping en tot in december een groen uitzicht: met een paar halen van een kettingzaag was het weg. We waren nog niet van de schrik bekomen of we rekenden uit wat dat met de prijs van het huis zou doen. Terwijl we niet van plan zijn om te verhuizen. Groen uitzicht: onbetaalbaar? Ongeveer 10.000 euro, gokken we.

vb-mailchimp

Lees meer

Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van Vers Beton per mail? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief

En we zijn niet de enigen die – per ongeluk – zo naar hun woning kijken, merk ik. Vrienden van ons, in West, zien hoe hun buren langzaam steeds beter passen in een aflevering van Hoarders, en hoe de verwaarlozing naar buiten lekt: rottende kozijnen met daarachter lege drankflessen en verpakkingen van afhaalmaaltijden. Hun eerste gedachte was: gaat het wel goed met ze? Kunnen we helpen of hulp vinden? (Nee, ze willen met rust gelaten worden.) Hun tweede: wennen we ooit aan deze treurige aanblik? (Ze waren niet trots op die gedachte, maar het leek hen ook een natuurlijke reactie.) Toen kwam de volgende vraag in hen op. Ze schaamden zich ervoor, maar daar was-ie: is ons huis nu minder waard door deze onderburen? Oef.

Zijn we kapitalistischer dan we dachten, of zijn we goed getraind om zo te praten over ‘onze huizen’? Ik denk: ja, we zijn getraind. Om onze wereld in geld uit te drukken. Om de woningmarkt angstvallig in de gaten te houden, onze positie erin te bepalen. En misschien is het feit dat er altijd mensen zijn met een beter leven dan jij, een mooier, groter, vrijstaander huis, draaglijker op het moment dat ons eigen plekje in marktwaarde aan het stijgen is.

Maar help me herinneren, dat als ik ooit mijn huis verkoop, het niet aan de hoogste bieder is. Tip me dan iemand die een fijn thuis kan gebruiken voor een relatief eerlijk bedrag. Net als wij hier gekregen hebben.

fenixloodsen_lvd_8

Lees meer

De Kaap gekaapt

Opinie: Ondernemers maakten de Kaap populair met hard werken en worden nu opzijgezet.

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Poetsclub special 2019 snaaks kleur Fred Ernst

Eelkje Christine Bosch

Eelkje Christine Bosch heeft samen met haar man Folco een boekhandel op Katendrecht. Ook al weet ze dat er al genoeg briljante boeken zijn, ze kan het toch niet laten om zelf te schrijven. Het begon ooit met artikelen en verhalen, intussen schrijft ze vooral poëzie en vind je haar zo nu en dan op een Rotterdams podium.

Profiel-pagina
logodriehonderdduizendtweetien

Elzeline Kooy

Illustrator

Elzeline Kooy (Rotterdam) studeerde in 2013 af als illustrator aan de Willem de Kooning Academie. In 2014 behaalde ze haar master aan Sint-Lukas (kunsthumaniora) in Brussel. Momenteel werkt ze als freelance illustrator voor onder andere magazines en online platforms, met specialisatie in beeldverhaal.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.