Voor de harddenkende Rotterdammer

Nu we meer thuiszitten dan ooit, massaler binnenblijven dan we ons hadden kunnen voorstellen, onszelf moeten opzwepen tot bezig blijven en minder omzet maken dan we willen … voelen we ons soms misschien minder waard. Maar: ben je dan zoveel waard als je opbrengt?

‘Nee, natuurlijk niet!’ roep je nu (je bent wat prikkelbaar door wekenlang thuiszitten en gebrek aan feestjes). Natuurlijk ben je meer dan je monetaire waarde. Wat je waard bent wordt bepaald door je plek in de wereld, voor je vrienden en familie, misschien door dingen die je creëert die de wereld mooier, beter, veiliger maken. Wat je waard bent – zeg je misschien zelfs – staat los van alles wat je doet, maar wordt bepaald door wat je bent: een levend wezen. Helemaal mee eens. En dan hebben we nu samen de verlichting bereikt, jij en ik, lezer. Yes.

Maar denken we in de praktijk zo ook? Want wees eens eerlijk: als iemand dagenlang Netflix kijkt, is diegene dan minder waard dan iemand die keihard aan het werk is? Is iemand die dingen uitvoert in ruil voor een salaris, ook al blijkt inmiddels dat veel van dat werk niet bepaald essentieel is, toch belangrijker dan iemand die zich op een nieuwe hobby stort? Beoordeel je jezelf en anderen echt niet op hun productiviteit? Als ik eerlijk ben, doe ik dat wel. 

Laten we eens echt kijken naar hoe we waarde koppelen aan wat we doen:

Wanneer je werkt als verpleger, arts, apotheker in het Maasstad Ziekenhuis. Mensen beter maakt of begeleidt bij hun ziekte. Heel veel mensen een beetje helpt of een paar mensen intensief ondersteunt. Dan krijg je niet heel veel betaald voor je zware werk, maar hebben mensen nu wel respect voor je. Is dat genoeg? 

Als verpleger, arts of apotheker krijg je niet heel veel betaald voor je zware werk, maar hebben mensen nu wel respect voor je. Is dat genoeg? 

Wanneer je als winkelverkoper op de Binnenweg werkt, of op een andere manier mensen voorziet in hun meer of minder noodzakelijke behoeftes. Dan heb je het misschien iets minder zwaar en zul je misschien minder bevestiging krijgen van je belang voor de samenleving. Het verdient ook niet geweldig. Maar intussen ben je wel wat waard voor degene die op zoek is naar een cadeautje voor zijn moeder, of ingrediënten voor een gezonde maaltijd. Of even een praatje zonder digitaal scherm ertussen.

Wanneer je werk doet waar geld mee verdiend wordt. Lollige T-shirts verkoopt met een groot verhaal maar een klein percentage voor het goede doel, en vooral veel voor jezelf. Wanneer je geld verdient op de huizenmarkt, of in aandelen, omdat je legale mazen hebt gevonden in het net. Dan maak je letterlijk veel waarde, maar inhoudelijk is het leeg.

Ik denk dat we hier en nu wel kunnen zeggen dat dat maar weinig betekent, als het er op aankomt. Onze stad, ons Rotterdam wordt niet gemaakt door de grote bedrijven, banken, investeerders die projecten ondersteunen. Het lijkt soms alleen zo. We kunnen heus wel zonder nóg een groot vastgoedproject. Maar we kunnen niet zonder mensen die voelen dat ze waarde hebben. De mensen die zulke plannen überhaupt bedenken. Die de stad bewonen. Mensen die zich inzetten voor betaalbare woningen, onderwijs voor iedereen, mensen die nadenken bij het effect van hun handelingen. Die mensen zouden met dezelfde letterlijke waarde beloond mogen worden.

Ver-Beton—Elzeline-Kooy—Column-Christine-Bosch

Lees meer

Overeind blijven

Column over de zorgen van een eigen zaak temidden van de coronamaatregelen.

Want onze stad wordt – nu duidelijker dan ooit – gemaakt door mensen die naar elkaar blijven zwaaien en glimlachen van een afstandje. Die boodschappen doen voor buren. Die acties verzinnen om Rotterdamse producenten overeind te houden. Die een berenjacht verzinnen voor kinderen uit de buurt. Of eraan meedoen door een knuffelbeer achter hun raam te zetten. Onze stad wordt gemaakt door mensen die blijven werken omdat het niet anders kan, of juist thuisblijven omdat dát kan. Door mensen die nu hier zijn, en volhouden, die om hulp vragen. Door mensen die hulp aanbieden aan degenen die er niet om durven te vragen.

Geloof je nog dat wat we waard zijn afhangt van hoeveel omzet we maken, van onze economische opbrengst? Als ik het zo allemaal op een rijtje zet lijkt het me wel duidelijk: nee. Als je ziek bent, voel je je waardeloos, maar je bent het niet. Als je al dan niet tijdelijk onproductief bent, ben je nog altijd jezelf, een mens met een intrinsieke waarde. Natuurlijk kan wat je doet, iets toevoegen aan je eigenwaarde. Het is een manier om jezelf te ontwikkelen en iets te betekenen in de wereld. Maar je bent niet alléén wat waard wanneer je iets doet.

Je bent niet alléén wat waard wanneer je iets doet. En toch blijft onze samenleving nietsdoen afstraffen en prestaties belonen

vb-mailchimp

Lees meer

Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van Vers Beton per mail? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief

Toch blijft onze samenleving nietsdoen afstraffen en prestaties belonen. Als je niet in staat bent of er niet voor kiest om veel geld te verdienen, moet je vechten om goed te kunnen wonen, eten, leven. We blijven bonussen toestaan aan mensen die amper waarde toevoegen aan de samenleving, en bieden geen vergoeding voor het zijn van een goede buur, vriend, een goed mens.

We zijn al iets waard omdat we een mens zijn. Laten we onszelf en anderen daarom eerlijker beoordelen. We zijn waard wat we anderen geven, naar vermogen. En soms hebben we tijd en rust nodig om wat te groeien, om ziek te zijn, voor we weer een manier vinden om iets voor onszelf of een ander kunnen betekenen. Want ik vertrouw erop dat we uiteindelijk ook het meest gelukkig worden van echt waardevol zijn. Al is het dan lente, en gaan we op berenjacht, het is soms ook belangrijk om een goeie winterslaap op waarde te schatten. 

Meer columns van Eelkje Christine Bosch?

Lees ze hier

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Poetsclub special 2019 snaaks kleur Fred Ernst

Eelkje Christine Bosch

Eelkje Christine Bosch heeft samen met haar man Folco een boekhandel op Katendrecht. Ook al weet ze dat er al genoeg briljante boeken zijn, ze kan het toch niet laten om zelf te schrijven. Het begon ooit met artikelen en verhalen, intussen schrijft ze vooral poëzie en vind je haar zo nu en dan op een Rotterdams podium.

Profiel-pagina
logodriehonderdduizendtweetien

Elzeline Kooy

Illustrator

Elzeline Kooy (Rotterdam) studeerde in 2013 af als illustrator aan de Willem de Kooning Academie. In 2014 behaalde ze haar master aan Sint-Lukas (kunsthumaniora) in Brussel. Momenteel werkt ze als freelance illustrator voor onder andere magazines en online platforms, met specialisatie in beeldverhaal.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.

Advertentie

HNI_VB_600x500 PX_1