Voor de harddenkende Rotterdammer
Naima_Cornelia_LVD_11
Beeld door: beeld: Loes van Duijvendijk

In de nazomer van 2014 raakte ik betrokken bij het spoken word-evenement Spoken World, en de organisatie daarachter: The Seed. We groeiden snel: van een klein evenement in kunstgalerie Niffo in de Afrikaanderwijk, tot een stichting met uitverkochte spoken word-avonden in de Fenix Food Factory en in Worm. Ons hoogtepunt kwam met ons eigen pand: een voormalig bibliotheekje, antikraak, in een zijstraat van de Zwart Janstraat. 

Deze plek veranderde al snel in een creatieve ontmoetingsplek: een huiskamer voor ons en voor iedereen die een plek zocht om muzikaal of creatief bezig te zijn. We organiseerden Creative Wednesdays, open avonden waar je kon schilderen of tekenen, jammen of poetry kon schrijven. Er was een studio en een podium, en de deuren stonden altijd open. Als ik nu terugdenk aan deze tijd was wat daar ontstond iets heel unieks. Iedereen was welkom, dus iedereen was daar. We waren jong, inclusief en divers. 

Maar onze directe buren klaagden veel. Ondanks dat er ook veel jongeren uit Noord waren, kwamen de buren niet kijken naar alles wat er plaatsvond. Wel werd er geklaagd over onze aanwezigheid op ons balkon. We moesten op onze tenen lopen. En uiteindelijk gebeurde het onvermijdelijke.

In januari 2018 moesten we uit het pand. Niet alleen wij, maar ook onze leuke onderburen die daar al zeven jaar woonden. Het was immers antikraak, een gemeentepand beheerd door Camelot. En ondanks dat ons laagdrempelige initiatief een reflectie was van veel culturele doelen die de gemeente zich heeft gesteld, kregen we als organisatie niet de steun die ons project verdiende. Noch was er concrete informatie over de stappen die we moesten nemen om wel steun te krijgen.

Het antikraakpand aan de Zwart Janstraat staat nu, twee jaar later, nog steeds leeg. Het zou gesloopt worden – op de antieke voorgevel na – voor een winkelcentrum of een Jumbo. Maar er kwam geen sloop, geen winkels, geen woningen en geen creatief buurthuis. Het geweld onder jongeren op Zuid neemt toe, maar het ene na het andere buurthuis waar jongeren terecht kunnen sloot daar in de afgelopen twintig jaar zijn deuren. Je creatief uiten is ook een uitlaatklep. En worden de behoeften van deze jongeren eigenlijk gereflecteerd in het nieuwe cultuurbeleid? Zo zijn er veel meer vragen, en weinig antwoorden. Geen wonder dat ik bij veel van mijn Rotterdamse vrienden een soort onverschillig-machteloze houding zie ten opzichte van de lokale politiek. 

Ik zie dat er veel initiatiefnemers zijn zoals wij – organisaties die de culturele, maatschappelijke of economische plannen van de gemeente weerspiegelen. Maar die de weg naar het stadhuis niet weten te vinden. 

Naima_Cornelia_LVD_10
Beeld door: beeld: Loes van Duijvendijk

Voor Vers Beton ga ik me daarom de komende tijd hier in verdiepen: wat zijn de mogelijkheden die de gemeente ons biedt? Hoe raak je als Rotterdammer meer betrokken bij lokale besluitvorming? En op wat voor manier wordt het gemeentelijke beleid weerspiegeld in de vormgeving van de stad? Het coronavirus, de lockdown en de versoepeling daarvan hebben deze vragen alleen maar urgenter gemaakt. Want hoe Rotterdam straks omgaat met een lawine aan voorspelbare en onvoorspelbare gevolgen van de pandemie, is afhankelijk van de gemeente. 

Sinds 2015 is de macht van de lokale overheid bovendien gegroeid. Een deel van de verantwoordelijkheden zoals jeugdzorg, werk en inkomen, en zorg aan langdurig zieken en ouderen, zijn overgenomen door gemeenten. 

De macht van de lokale politiek is gegroeid, maar de betrokkenheid van de bevolking niet.1

“Politieke betrokkenheid is meer dan het volgen van raadsvergaderingen. Het gaat om het hebben van ideeën en discussies over de invulling en de toekomst van je stad”

Maar ik – en met mij veel andere ongeïnteresseerde niet-participerende Rotterdammers – ben wel degelijk politiek bewust. Politieke betrokkenheid is namelijk meer dan het volgen van raadsvergaderingen of het begrijpen van politieke taal. Het gaat ook om het hebben van ideeën en onderling discussiëren over de invulling en de toekomst van je stad. Het is ook protesteren voor een beter nachtleven of tegen seksisme, discriminatie en intimidatie in de stad. 

Mijn eigen politieke kennis ligt alleen niet lokaal: ik weet meer over de opkomst van Bernie Sanders dan van het referendum voor sociale huurwoningen (2016). Ik kan je vertellen over de Amerikaanse bemiddeling in verkiezingen wereldwijd. Maar ik kan je niet bijpraten over hoe het zit met het nieuwe Feyenoord City. Dat is wel een beetje pijnlijk. Want met één keer in de vier jaar stemmen, zoals ik nu doe, heb je niet echt een stem in je stad. Echte veranderingen beginnen immers pas nadat er een nieuwe fractie is gevormd. Eigenlijk wordt het dan pas interessant.

Dus toen ik deze kans kreeg om voor Vers Beton de lokale politiek in te duiken, greep ik hem met beide handen aan. De komende tijd ga ik mezelf hierin onderdompelen en dit proces documenteren.

Ik wil weten hoe de toegankelijkheid van de gemeente wordt ervaren. Waar organisaties, stichtingen en burgers tegenaan lopen. Op wat voor manier er invulling wordt gegeven aan onze wensen, en welke stemmen gehoord worden in het gemeentehuis.

vb-mailchimp

Lees meer

Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven? Abonneer je op de nieuwsbrief!

Maar om daar achter te komen moet ik eerst zelf begrijpen hoe de gemeente werkt. En waar begin je dan? 

Ik besloot mijn zoektocht te starten bij de meest ambtelijke en onbekende tak van de gemeenteraad: de griffie. Met zo’n dertig werknemers zijn zij verantwoordelijk voor het stroomlijnen van het democratische proces, met aan het hoofd: de raadsgriffier. Vlak voor de coronacrisis trad Isabel Broeders aan als de nieuwe raadsgriffier van Rotterdam. Ik sprak met haar over hoe de gemeenteraad functioneert, de toegankelijkheid van de gemeente en het belang van een goede democratie (zeker in tijden van corona). 

Hoe dit gesprek ging, lees je volgende week op Vers Beton.

Isabelle-VB-KJazbec-20

Lees meer

Isabelle Broeders: “Stap met een goed idee naar raadsleden toe. Zo lastig is het niet!”

Naima begint haar politieke zoektocht bij de spil van de gemeenteraad: de griffier.

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

  1. Uit de jaarlijkse Omnibusenquête bleek dat 42 procent van de Rotterdammers geen interesse had in de plaatselijke politiek. ↩︎
Ava Naima Cornelia

Naima Cornelia

Naima Cornelia (1996) is geboren op Bonaire, opgegroeid in ’n Brabants dorpje en thuis gekomen in Rotterdam. Ze houdt van rijmende woorden, het nachtleven en opbouwende kritiek geven. Ze studeerde filosofie en genderstudies in Utrecht, kan nu geen simpele antwoorden meer geven op makkelijke vragen en vindt alles problematisch. Desondanks is ze behoorlijk verliefd op Rotterdam en door actuele gebeurtenissen onder de loep te nemen en kanttekeningen te zetten bij het beleid van de gemeente hoopt ze haar inwoners meer stem te geven. 

Profiel-pagina
DSC_8616

Loes van Duijvendijk

Fotograaf

Loes van Duijvendijk (1987) is architectuur en landschapsfotograaf. In haar fotografisch werk onderzoekt zij aandachtig de beeldtaal in de stedelijke en natuurlijke omgeving. Geïnspireerd en gefascineerd door plekken die altijd in transformatie zijn, gaat zij op zoek naar unieke details, lichtinvallen en verrassende constructies. Haar werk is een persoonlijke en poëtische vertaling van haar ervaring tijdens dit proces. De relatie tussen fotografie en de perceptie van ruimte speelt dan ook een belangrijke rol.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.