Advertentie

unnamed
Voor de harddenkende Rotterdammer
Ferrie schrijverscolumn
Beeld door: beeld: Elzeline Kooy

Stel, je sloeg op donderdag 9 mei 1940 de krant open. Het Duitse leger staat dan al klaar om Nederland binnen te vallen, maar het Rotterdamsch Nieuwsblad schetst nog een rooskleurig beeld van het aankomende weekend. Pinksteren staat voor de deur, en het is ook nog Moederdag! Het weerbericht voorspelt zon en aangename temperaturen.

Oké, buiten de grenzen is het niet pluis. Daar is het oorlog. De Duitse invasie in Noorwegen is in volle gang, zo meldt de krant. En bij Gibraltar willen Frankrijk en Engeland de Middellandse Zee blokkeren, om Italië te isoleren. Op de Balkan rommelt het. Maar Nederland is neutraal, het leger staat paraat en de regering is alert! Schiphol gaat dicht voor buitenlandse vliegtuigen, spionnen krijgen zware straffen en postduiven mogen niet meer de grens over.

Maar in Rotterdam is nog alles pais en vree. De krant puilt uit van de blije advertenties: ‘Moederdag! Voor moeder is alleen het ALLERBESTE voldoende. Daarom heeft zij recht op een naaimachine van Lewenstein.’ En wellicht is een ‘modern-flatteuze’ dames-pyjama iets voor haar, bij V&D als pinkster-aanbieding voor ƒ2,90? Of een paar ‘elegante veterpumps’ voor ƒ5,95?  Doet moeder trouwens de was met ‘Rinso’ (‘Elke huisvrouw is verrukt over het schitterende resultaat’)?

“Het is dit weekend opnieuw schitterend weer en komende zondag is het Moederdag. En ook nu is er sprake van een crisis”

Dansseizoen geopend

Het belooft een geweldig weekend te worden. Keuzestress voor wie een uitje zoekt. De bouwplaats van de nieuwe Diergaarde is beide pinksterdagen open voor bezichtiging, bioscoop Lumière biedt ‘een amusant pinksterprogramma, om te brullen!’ en Reisbureau Modern brengt je naar de bollenvelden voor slechts ƒ1,50 per persoon. En wil je aan de zwier gaan? De advertentie ‘PARKZICHT OPENT HET DANSSEIZOEN’ (‘met intieme bar’) biedt perspectief.

Helaas loopt het anders. Twaalf uur na het verschijnen van de krant begint de strijd om de Maasbruggen. Vijf dagen later wordt de volledige binnenstad in de as gelegd. Er volgen vijf jaren van bezetting, onderdrukking, geweld en ontbering. 

Het is tachtig jaar geleden dat het Duitse leger Rotterdam binnenviel. Het is dit weekend opnieuw schitterend weer en komende zondag is het Moederdag. En ook nu is er sprake van een crisis, maar kunnen we die vergelijken met een oorlogssituatie? Ik zou denken van niet.

Toch zeggen getuigen iets anders. In interviews die ik afgelopen week zag, vertelden ouderen dat ze de huidige corona-quarantaine erger vinden dan de bezetting van ’40-’45: “We streden toen tegen een duidelijke vijand – en we konden steun vinden bij elkaar.” Idealiseren ze het verleden? Of is hun herinnering selectief? Zijn ze verwend geraakt door de welvaart van nu? Of weegt de eenzaamheid van strikte isolatie echt zwaarder dan de vrees voor geweld?

Zak met aardappels

Helaas kan ik het mijn grootouders niet meer vragen. Toen ze nog leefden, heb ik ze gelukkig wel uitgehoord over de oorlog in Rotterdam. Zo ken ik de verhalen uit eerste hand over de verwoestingen, de angst en de honger.

Tijdens de bombardementen schuilden mijn opa’s en oma’s in de bedstee, in de kelder of op de trap. Het huis van mijn overgrootmoeder werd vernietigd. Mijn opa werd gedwongen tewerkgesteld in Duitsland en in de hongerwinter liepen de familieleden meermaals naar Drenthe op zoek naar eten. Tijdens één van de tochten eiste een Duitse militair de zak aardappels op van mijn oma. Hij dreigde haar dood te schieten. Oma liep stoïcijns door met haar aardappels en ze kon het navertellen.

Mijn opa’s en oma’s overleefden de oorlog. Ze hadden geluk gehad. Ze zagen de oorlog als intermezzo, dat weliswaar gruwelijk was, maar waar ze sterker uit waren gekomen. Inderdaad: ‘Sterker door strijd’. Na vijf jaar pakten ze het leven weer op: de dierentuin werd weer geopend, net als de bioscopen en de terrassen.

Ik lees de krant terug van 12 maart 2020. ‘Risico’s bij Songfestival: veel publiek en luid zingen’ en ‘de woordvoerder van de burgemeester wil niet op de zaken vooruit lopen’. Diezelfde avond werden alle evenementen verboden. Geen Songfestival dit jaar, maar de intelligente lockdown duurde uiteindelijk maar twee maanden. We zullen erop terugkijken als een periode waarin we tóch dichter bij elkaar kwamen. Niet fysiek, wel geestelijk.

Komende zondag is het weer moederdag. Ik zou zeggen: verwen je moeder maar. Je mag haar weer bezoeken, al is het op anderhalve meter afstand. En Tweede Pinksterdag dit jaar… dat is 1 juni. Dan mag je zelfs met ‘r op een terras. Geniet ervan!

Lees meer columns van Ferrie

KLIK HIER

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Ferrie

Ferrie Weeda

Ferrie Weeda (1977) studeerde geschiedenis en Nederlands. Zijn wieg stond aan de Coolhaven – nog steeds zijn domein. Ferrie houdt van publiek en van de stad. Hij is voorzitter van BuurtBestuurt Coolhaveneiland. Als stadsgids en schrijver deelt hij zijn betrokken en bevlogen verhalen over geschiedenis, samenleving en cultuur. Gerrit, Ferries jack-russell uit Tiel, is vernoemd naar Erasmus.

✉ ferrie@versbeton.nl

Profiel-pagina
logodriehonderdduizendtweetien

Elzeline Kooy

Illustrator

Elzeline Kooy (Rotterdam) studeerde in 2013 af als illustrator aan de Willem de Kooning Academie. In 2014 behaalde ze haar master aan Sint-Lukas (kunsthumaniora) in Brussel. Momenteel werkt ze als freelance illustrator voor onder andere magazines en online platforms, met specialisatie in beeldverhaal.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.

Advertentie

1718_2021_009_600x500_online banner_geef ruimte