Voor de harddenkende Rotterdammer
Ferrie schrijverscolumn
Beeld door: beeld: Elzeline Kooy

Het toverwoord is: chloor. Nee, niet om te injecteren, zoals Trump suggereerde – maar gewoon een flinke extra dosis bleekmiddel in het zwemwater. Dan kun je coronaproof baantjes trekken. Premier Rutte verkondigde het zelfs in de Tweede Kamer: chloor remt het virus. Daarom mochten de zwembaden op 11 mei al open, terwijl de sportscholen tot deze week moesten wachten. 

Het is te merken, dat hoge chloorgehalte. In het zwembad zit sinds de heropening zóveel chloor, dat je er bijna op kunt kauwen. Het goedje terroriseert je keel en je neus. Het knaagt zich een weg door poriën en lichaamsholtes. Het brandt het netvlies van je oogbol. Zelfs de nonchalante gasten die met blote open ogen onder water zwommen dragen nu een zwembrilletje. En dat is niet de enige verandering.

Ferrie schrijverscolumn

Lees meer

De tucht van het afgeladen zwembad

Ferrie neemt de lezer mee naar het bad op een maandagavond: survival of the wettest.

Het coronazwembad is een lopende-band-zwembad. Geen toeval, geen spontaniteit, geen contact. Van tevoren reserveren. Per tijdslot. 45 minuten. Maximaal 24 zwemmers per shift. Aan de voorkant erin, aan de achterkant eruit. Overal stickers. Uitgaand verkeer gaat voor. Handen desinfecteren. Volg de pijlen. Kleding meenemen. Hier starten. Hier finishen. Hou afstand. 

De eerste weken anderhalvemeterzwemmen waren dus heel onwennig. De protocollen klonken draconisch. Kleedkamers en sanitair gesloten. Thuis douchen, thuis omkleden, thuis naar de wc. Voel je je niet 100 procent? Wegblijven. Tijdens het zwemmen strikt eenrichtingsverkeer, inhalen verboden. Moet je hoesten tijdens je verblijf? Eruit.

“Zwemmen tijdens corona voelde als een bloedserieuze activiteit, een militaire operatie”

De dag van de heropening stonden we in slagopstelling op het sticker-grid bij de ingang. Strak in het gelid, ik en de andere zwemmers. Ik herkende er een paar, maar durfde niet met ze te praten. Zwemmen tijdens corona voelde als een bloedserieuze activiteit, omgeven door risico’s. Het leek een militaire operatie. Of een verplicht sport-uurtje voor gedetineerden. 

De zwembadsoep bleek gelukkig niet zo heet te worden gegeten: alle kleedkamers waren open en je mocht gewoon naar de wc. Maar ook in het zwembad bleek: social distancing is funest voor sociaal contact. Voorlopig geen diepgaande gesprekken of geouwehoer in de douches, in het stoombad of in de kleedkamer. En gebabbel hangend aan de kant is al helemaal uit den boze. Zelfs als je even wil uitpuffen mag je niet stil aan de rand blijven hangen.

De grootste verrassing bleek de nieuwe zwembad-indeling. Normaal zijn er vijf banen met tweerichtingsverkeer. Nu zijn er twee superbrede banen waarin je rondjes moet zwemmen. Als eendjes in een vijver. Om onnavolgbare redenen wordt er in coronatijden trouwens met de klok mee gezwommen: je houdt links in plaats van rechts. Binnen die brede banen mag je elkaar inhalen (dus toch), met als risico dat je op een tegenligger knalt die ook aan het inhalen is. Doet een beetje denken aan die gevaarlijke driebaans-wegen die je vroeger in Frankrijk had.

Maar pas echt verwarrend is de afstand in het water. Hoe lang is ‘de natte anderhalve meter’? Gedrild door de social distancing-regels raakte ik eerst in lichte paniek in de nabijheid van iemands voeten. Maar al snel besefte ik: anderhalve meter geldt tussen hoofden, niet tussen horizontaal zwemmende lichamen. Je krijgt geen corona van iemands voeten – het is geen zwemmerseczeem. Achter elkaar zwemmend houd je per definitie genoeg afstand.

Een soortgelijk inzicht kreeg ik voor nabijheid onder water. Iemand haalde me tijdens het keren onder water in. Z’n hoofd zó dichtbij, dat ik ‘m bijna op z’n bek kon pakken. Ik schrok, maar besefte: het risico op besmetting is nul. Ik begon direct te fantaseren over de ontelbare mogelijkheden die sociaal verkeer onder (chloor)water biedt. Tot ik me realiseerde dat het minimale risico op corona-infectie niet opweegt tegen verstikkingsgevaar. 

Inmiddels is het zwembad alweer zes weken open. De eerste barsten in het protocol zijn al zichtbaar. Stelletjes hangen te klefbekken aan de rand van het zwembad, minzaam toegelachen door de badjuf. Ik loop het desinfectiemiddel bij de ingang voorbij als het personeel niet kijkt. Want toegegeven: dat ik m’n abonnementspasje in m’n mond moet houden, terwijl ik m’n handen ontsmet, komt de hygiëne niet echt ten goede. En waar moet ik m’n pasje anders laten? Ja toch?

“Met een afschrikwekkende vlaspruik en rooddoorlopen ogen betreed je de buitenwereld en elke lichaamscel wasemt chloor uit”

Één aspect is helaas nog niet veranderd: de compleet uitgewrongen staat waarin je het zwembad verlaat. Als je er, middels het lopende-band-systeem, via de zijdeur uitgewerkt bent, heb je namelijk niet alleen de douche gemist…je bent ook geen föhn tegengekomen, geen spiegel, en geen opmaaktafel… Met een afschrikwekkende wilde vlaspruik en rooddoorlopen ogen betreed je de buitenwereld. En elke lichaamscel wasemt chloor uit. 

Zóveel, dat je er wel zeker van bent: elke microbe in je nabijheid zal per direct sterven, in het komende etmaal. Lang leve chloor!

Meer columns van Ferrie lezen?

Kijk hier

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Ferrie

Ferrie Weeda

Ferrie Weeda (1977) studeerde geschiedenis en Nederlands. Zijn wieg stond aan de Coolhaven – nog steeds zijn domein. Ferrie houdt van publiek en van de stad. Hij is voorzitter van BuurtBestuurt Coolhaveneiland. Als stadsgids en schrijver deelt hij zijn betrokken en bevlogen verhalen over geschiedenis, samenleving en cultuur. Gerrit, Ferries jack-russell uit Tiel, is vernoemd naar Erasmus.

✉ ferrie@versbeton.nl

Profiel-pagina
logodriehonderdduizendtweetien

Elzeline Kooy

Illustrator

Elzeline Kooy (Rotterdam) studeerde in 2013 af als illustrator aan de Willem de Kooning Academie. In 2014 behaalde ze haar master aan Sint-Lukas (kunsthumaniora) in Brussel. Momenteel werkt ze als freelance illustrator voor onder andere magazines en online platforms, met specialisatie in beeldverhaal.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.