Voor de harddenkende Rotterdammer
FleurBeerthuis-OKO-geveltuin2
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Ik heb een oude broek aan, mijn hele gezicht zit onder een dikke laag zonnebrandcrème en ik draag tuinhandschoenen die ik de vorige avond bij de Praxis kocht. Wie houdt mij tegen om het record ‘langste geveltuintje’ weg te roven van de hoofdstad? Helemaal niemand! De klok slaat twaalf op een zonnige zaterdagmiddag, en samen met een stuk of veertig vrijwilligers sta ik bij bedrijfsverzamelgebouw De Kroon in Rotterdam-West.

Als er één ding is waar ik als import-Rotterdammer zeer clichématig voor warmloop, is het wel een wedijver met de hoofdstad. Dat ik ondertussen meewerk aan duurzaamheid, meer groen en een plek voor bijen, neem ik op de koop toe.

Vooraf bel ik met de organisator, Raymond Landegent. Hij houdt zich als creatief ondernemer bezig met duurzame evenementen, onder andere via zijn projectbureau Groenemorgen. Dat werk viel de afgelopen maanden weg. Als oprichter van de Facebookgroep Plantenasiel Rotterdam deed hij een oproep om meer geveltuintjes aan te leggen. Toen hij merkte dat dat enthousiast werd opgepikt, riep hij in een opwelling: “Ik wil er duizend!”

Zo ontstond het project 1000 Geveltuinen. Die duizend nieuwe tuintjes moeten er 30 september 2020 liggen. Het project sluit aan bij het NK Tegelwippen, waarin Rotterdam tegen Amsterdam strijdt om zo veel mogelijk tegels om te ruilen voor groen.

En waarom ook niet? Het is lente, iedereen heeft de afgelopen maanden genoeg binnen gezeten, maar er valt nog steeds niet veel te beleven. De aanleg van een geveltuintje fleurt je huis en je straat op, is zeer bevorderlijk voor de biodiversiteit, koelt je huis af én het helpt bij de afvoer van regenwater, aldus Raymond. En nu krijgt de groene klassieker een extra laag: het langste geveltuintje van Nederland is 120 meter en staat in Amsterdam. Dat kan en mag Raymond niet over zijn kant laten gaan.

Dus hier staan we dan. De dagen ervoor zijn de tegels al gewipt – wij hoeven ze alleen nog langs de stoep te stapelen. Vervolgens is het zand scheppen (“Niet te enthousiast, er kunnen nog kabels liggen”), bemeste aarde (nog dampend en rijkelijk geurend) ervoor in de plaats storten, en vervolgens plantjes uit hun potjes halen, in de grond plaatsen en even goed aanduwen. Tuincoach Kim legt uit hoe dat beplanten precies moet.

FleurBeerthuis-OKO-geveltuin1
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

De kruiwagens met scheppen en harken staan klaar, iedereen krijgt een kopje ‘stoute koffie’ (koud, getapt zoals bier en met veel cafeïne) en we worden opgedeeld in groepjes. Elke groep krijgt een eigen stukje gevel en een geplastificeerd plantenplan. Hierop staat precies welke planten op welke plek moeten. 

Ik ben ingedeeld met Fabian en Carissa, een stelletje high school sweethearts. Fabian werkt bij Juurlink [+] Geluk, een ontwerpbureau dat in De Kroon gevestigd is. Het team bestaat uit stedelijk ontwikkelaars en landschapsarchitecten. Tja, die kunnen niet achterblijven bij zo’n project. Twaalf medewerkers van dit bureau offeren hun vrije zaterdag op om hopen zand weg te slepen. Zelfs de aanhang is erbij, waaronder dus Carissa. Aan ons de taak om onder andere asters, tijm en rozemarijn een nieuw thuis te geven.

Ik kan niet uitdrukken hoe leuk ik het vind om op een zaterdagmiddag met zand en planten in de weer te zijn. Het is wel nogal zwaar. Raymond loopt regelmatig langs om te checken hoe het gaat. We sjouwen en scheppen ons een ongeluk, de rondvliegende mest stinkt gigantisch en komt in mijn decolleté terecht, we krijgen vegan focaccia’s en cinnamon buns, en iedereen is aardig. We verpletteren het record met 142,4 meter (wooo!) en krijgen als bedankje een stokroos mee.

Van tevoren had ik Raymond al gevraagd wat voor mensen hier op afkomen. “Voornamelijk jonge vrouwen.” Daar moeten Raymond en ik op terugkomen. Het is een gemixt gezelschap, met hier en daar een uitschieter in de leeftijd. Ik zie toffe boys, gevoelige lieverds, chille meiden, mede-provincialen, hoveniers, expats, en zelfs ex-Vers Beton-redacteur Ties Joosten is druk bezig. Over ons kent ons gesproken!

FleurBeerthuis-OKO-geveltuin9
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Maar, een beetje een bubbel is het wel, besluiten Raymond en ik achteraf. Ik opper tussen de milieubewuste yuppen terecht te zijn gekomen, maar Raymond nuanceert dat het yuccen zijn: young urban creatives.

Die bubbel is een doorn in het oog van Paula Zwitser van Rotterdams Weerwoord, een partner in dit project. Natuurlijk is ze blij dat deze mensen in grote getale op komen dagen om Amsterdam te vernietigen, maar de opkomst is zeker geen dwarsdoorsnede van de Rotterdamse bevolking. 

Paula: “Juist de mensen die we moeilijk kunnen bereiken – mensen die niet dagelijks bezig zijn met vergroening of het klimaat omdat ze andere zaken aan hun hoofd hebben als schulden, slechte toegang tot de arbeidsmarkt of een onzekere woonsituatie – hebben baat bij de aanleg van zo’n tuintje. Niet iedereen heeft zomaar honderd euro over of de gemoedstoestand en voorkennis om een gifvrij, biologisch geveltuintje aan te leggen. Terwijl het wel fijn is om invloed te hebben op je eigen leefomgeving, bezig te zijn in de natuur en ondertussen een praatje te maken met de buren. Samen met de gemeente geven we dus honderd tuintjes weg. Wie maar wil kan zich aanmelden via onze website.”

Ik stel het in elk geval erg op prijs dat het project de moeite doet om buiten de eigen bubbel te treden, en ook moeilijk bereikbare mensen actief op te zoeken. Hopelijk helpt dat, naast de bijtjes en afwatering, met wat meer kruisbestuiving in de Rotterdamse wijken.

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaat Vers Beton op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Bekijk hier alle artikelen in ‘Ons Kent Ons’.

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

IMG_2709

Basia Dajnowicz

Basia Dajnowicz (1988) is na de Achterhoek, Arnhem en Antwerpen eindelijk in Rotterdam terechtgekomen. Die krijg je hier nooit meer weg. In het dagelijks leven rammelt ze op haar toetsenbord en maakt ze domme grappen.

Profiel-pagina
Fleur.2

Fleur Beerthuis

Fotograaf

Fleur Beerthuis studeerde aan de Willem de Kooning Academie en werkt nu als fotograaf. Ze vindt Rotterdammers geweldig. Door mensen te portretteren ziet zij een glimp van hun werelden. Ze is nieuwsgierig naar hoe andere mensen leven en denken. Met beelden probeert zij hun verhalen zo goed mogelijk over te brengen.

Profiel-pagina
Lees één reactie

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.