Voor de harddenkende Rotterdammer
VersBeton_BoYuan_Zomer
Beeld door: beeld: Bo Yuan

Twee keer per jaar wil ik weg. Ik kan er de klok op gelijk zetten. In december en juli is het meestal raak, dus het volgt min of meer de schoolvakanties. Handig voor iemand die deels in het onderwijs werkt. Ik smacht er dan naar om ver weg te gaan van de zaken die me het merendeel van het jaar definiëren, vormgeven aan mijn bestaan. Ik wil ver weg van mijn huis, van mijn werk, van mijn routines en gewoontes.

Het is een weinig unieke neiging, want voor zoveel mensen is de zomervakantie het moment om je normale dagelijks leven te ontvluchten. Weg van verplichtingen en de drukte, de krapte en het beton dat een thuis in een stad als Rotterdam met zich meebrengt. Op zoek naar rust, ruimte, natuur en vrijheid vertrekken stedelingen die het zich kunnen veroorloven jaarlijks in juli en augustus massaal naar andere oorden waar het gras groener is. Of waar überhaupt gras aanwezig is. 

Om bij te komen, uit te rusten en op te laden. Om in september weer aan de slag te kunnen. Om je weer met frisse moed te kunnen voegen in de routine. Maar dit jaar is de vertrouwde vlucht naar de camping, het resort, of het appartement in een andere bruisende wereldstad dankzij een pandemie opeens veel minder vanzelfsprekend. Opiniepeilingen en cijfers van het CBS laten het zien: mensen gaan dit jaar drastisch minder weg dan gebruikelijk.

De behoefte aan een tijdelijke ontsnapping wordt er niet minder om. Na een paar maanden van veel thuis zitten en in meer of mindere mate tegen de klippen op blijven functioneren, ben je er misschien wel meer dan ooit aan toe. Kan het niet buiten de stad? Dan maar daarbinnen. Kansen genoeg om je om de hoek op vakantie te wanen. Pleinen en straten staan vol terrassen, de Witte de With is onze eigen Ramblas geworden. 

Ik doe er enthousiast aan mee. Met een diepe zucht laat ik me zakken in een strandbedje op een grasveld van postzegelformaat in het Zomerhofkwartier, eet ik visjes van de gril naast de Coolhaven, drink ik cava met uitzicht op de Willemsbrug. Echt nieuw is het niet eens. Rooftopbars, stadsstranden en daktuinen spelen al jaren in op je behoefte om de stad uit te gaan zonder daadwerkelijk de stad te hoeven verlaten. De staycation was al een begrip voordat we het noodgedwongen gingen doen.

Maar er knaagt iets. Een bitter stemmetje in mij zegt: als de ervaring je zó kant en klaar aangeboden wordt, als je er zo weinig moeite voor hoeft te doen, als het vooral om consumeren draait, dan telt het niet.

Je behoefte om te vluchten is een persoonlijk gevoel, uniek voor de omstandigheden in jouw leven. Daar kan een commercieel en hapklaar aangeboden escape geen soelaas voor bieden. De hedonist in mij (zoals wel vaker in conflict met dat bittere stemmetje) roept terug dat genot en gemak precies hetgeen zijn dat ik nodig heb om mijn sores te vergeten. Na die interne dialoog blijf ik achter met vragen. Waar moet goed binnenstedelijk zomerescapisme aan voldoen? Wat gebeurt er als daar andermans verdienmodel achter zit? 

Misschien is het voor je zomerontsnapping in coronatijd vooral belangrijk dat je er zelf in gelooft

—-

Toen ik aan een vriendin vroeg hoe ze dacht over escapisme als consumptiegoed, vertelde ze me over haar ervaring van festivals. “Vroeger was het heel bijzonder om een meerdaags festival te bezoeken. Een beetje utopisch, in een soort tijdelijke gemeenschap verbonden in de liefde voor kunst of muziek. Met het bezoek maakte je ook een soort statement: dat je daarin gelooft. Toen er de afgelopen jaren zoveel festivals waren en festivalbezoek mainstream werd, was dat gevoel weg. Het werd té commercieel!” 

Met een schuin hoofd keek ik haar aan. Ergens herkende ik wat ze zei. Van die eerste keer Lowlands als zestienjarige herinner ik me inderdaad dat utopische gevoel. Toen ik nog bij mijn ouders woonde en doordeweeks braaf naar de middelbare school ging, voelde losgelaten worden in een omhekte polder vol drank, muziek en klamme koepeltentjes als een extatisch statement tegen de burgerlijkheid. Maar wel een dat je maakte met 60.000 anderen tegelijk. Erg underground was het niet te noemen. 

Ik betrapte me erop, dat ik het statement van mijn vriendin naïef vond. Alsof Lowlands en Dour toendertijd intieme ideologische evenementen ter bevordering van de saamhorigheid waren, en pas sinds een paar jaar commercieel geworden zijn. Maar tegelijkertijd ben ik jaloers, dat ze op die manier heeft kunnen genieten van al die weekenden en er zo op terug kan kijken. Zo subjectief kan de ervaring en de herinnering zijn. Misschien is het voor je zomerontsnapping in coronatijd vooral belangrijk dat je er zelf in gelooft.

Het recept voor een effectieve escape is eigenlijk simpel: in je vlucht moet een antigif zitten tegen datgene wat je zat bent. Moe van de drukte? Ga op zoek naar een rustige plek. Afgestompt van je routine? Ga op zoek naar nieuwe ervaringen. Het lijkt eenvoudig. Maar dan moet je wel weten wát je precies zat bent. Hoe langer ik daarover nadenk, hoe lastiger ik het vind om dat zelf te benoemen. 

Ondertussen is mijn eigen staycation daadwerkelijk begonnen en sla ik de uren en dagen die ik normaal zou vullen met werk, stuk met op de bank zitten en door Instagram scrollen, rondjes om de Kralingse plas heen rennen en – ik kan het niet ontkennen – sociaal doch veelvuldig alcohol drinken. Het herstel daarvan de volgende dag kost me ook aardig wat tijd. Het resultaat is dat ik wat uitrust, maar de drang tot weggaan blijft.

Als ik weer eens met een bezweet hoofd langs de Kralingse Plaslaan hol, schiet me een zin te binnen die ik ooit hoorde toen het over mindfulness ging: Wherever you go, there you are. Waar je ook heengaat, je zal er altijd zelf zijn. Wat als ik zélf hetgeen ben waarvan ik wil vluchten? Dan biedt geen enkele fysieke escape, corona-proof of niet, daarvoor uitkomst. 

Door te breken met verwachtingen kan je zelf een eigen vrijheid creëren

—-

Mijn moeder zei vroeger, als we op het balkon van mijn ouderlijk huis op steenworp afstand van de A20 zaten, dat de ruis van het autoverkeer in je verbeelding ook de ruis van de branding van de zee kon worden. Het doet me denken aan de kreet Sous les pavés, la plage! die tijdens de opstanden van 1968 in Parijs geroepen werd. Onder de straatstenen ligt het strand. Het is een kreet die op dat moment het verlangen naar vrijheid en democratie uitte, maar die onder andere omstandigheden nog steeds tot de verbeelding spreekt. Door te breken met verwachtingen kan je zelf een eigen vrijheid creëren. En in die vrijheid schuilt de mogelijkheid van een vlucht. 

Op een warme middag sluit ik mijn ogen en leun achterover in mijn stoel. De zon schijnt op mijn gezicht en het gekrijs van de zeemeeuwen die in de lucht boven me cirkelen vermengt zich met het gedempte geluid van muziek van een eindje verderop. Met het zwoele briesje dat aanwaait komt de geur van gebakken vis mee. Ik denk aan de horizon boven de zee, aan een boulevard met terrasjes en zand tussen mijn tenen. Ik kan de zilte zeelucht bijna proeven. 

Als ik mijn ogen weer opendoe is er geen horizon te bekennen. De stoel waarin ik zit staat op de groen uitgeslagen tegels van mijn balkon. Een verwaarloosde plant staart me vol verwijt aan. Boven gevels bekleed met vuil trespa en schuine daken torent de schoorsteen van de visboer twee straten verder uit. Maar voor heel even was ik met een beetje verbeelding en wilskracht weg. Echt weg. Helemaal gratis en volstrekt corona-proof, dat ook nog eens.

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

profile pic VB

Fay van der Wall

Fay van der Wall (1983) werkt als freelance schrijver en maker. Schrijft voor Vers Beton over popcultuur, kunst, muziek, media en de stad

Profiel-pagina
Runnin(crop3)

Bo Yuan

Illustrator

Bo Yuan is een illustrator uit Rotterdam met een specialisatie in digitale kunst. Via dit medium creëert hij werelden en karakters met een focus op kleur en atmosfeer. Naast commercieel werk houdt Bo zich bezig met persoonlijke projecten waarbij hij gevoelens omtovert tot beeld dat surrealistisch, maar toch herkenbaar is. 

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.