Voor de harddenkende Rotterdammer
FLB_20201006_O8A0846
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Eenzaamheid is een taai monster, dat met de verslapping van je sociale spieren steeds taaier wordt. Ouderen (maar ook steeds meer jongeren) vinden het moeilijk om nog oprecht contact te maken. Tyft daar tegenwoordig ook nog maar eens Instagram-fomo, collectieve burn-outs en natuurlijk – het zou ook eens over iets anders gaan – COVID19 bovenop. Het is eigenlijk een wonder dat we nog niet als verstofte mummiekorsten achter de bank zijn gevonden, met de tv nog aan. Waarschijnlijk met herhalingen van hedendaags opium als 90 Days Fiancé, Ex on the Beach of in mijn geval: Love & Hip Hop Atlanta.

Het is in deze tijd eigenlijk een wonder dat we nog niet als verstofte mummiekorsten achter de bank zijn gevonden

Om dat dus te voorkomen, doe ik mee aan KunstKoppels. Hierin ga je met een wildvreemde op kunstzinnige blind date. Samen wandel je door een tentoonstelling – in dit geval Black Album / White Cube – en bespreek je wat je ziet, of je dit nu wel of niet thuis zou ophangen, wat je ergste existentiële angsten zijn en of je broers of zussen hebt. Net een echte blind date maar dan met minder teleurstelling. 

Loeren naar elkaar

Mondkapjes op! Alle deelnemers mogen plaatsnemen in de aula van De Kunsthal voor een welkomstwoord. Waar eerdere edities tachtig bezoekers trokken, zitten er tijdens deze corona-eenzaamheids-editie zo’n veertien mensen in de zaal. Minder dan zich hebben aangemeld. Het is dan ook half elf op een walgelijk miezerende dinsdagochtend – veel mensen hadden waarschijnlijk geen zin, durven niet op het laatste moment of hebben toch een verkoudheid opgelopen. We loeren een beetje naar elkaar. Wat voor mensen zitten er in de zaal?

Afgezien van twee, ik schat, 50+’ers zijn het jonge mensen. Begin twintigers zo te zien. Iedereen zet zijn grootste, meest verwelkomende ogen op en we krijgen een A4’tje van de organisatie. Hierop staan de spelregels, openingsvragen en een kunstwerk. Dit is het eerste werk dat je samen met je match, die hetzelfde printje heeft, gaat bekijken. Door deze printjes gericht uit te delen zorgt de organisatie dat de koppels bestaan uit mensen die van elkaar verschillen.

FLB_20201006_O8A0850
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Wat de Kunsthal met dit project wil, is namelijk zowel mensen verbinden als zelf meer benaderbaar worden. Kunstkoppels is bijvoorbeeld uitermate geschikt om in je eentje aan mee te doen, als je geen vaste museumpartner hebt. Bovendien wil de organisatie mensen van verschillende generaties en achtergronden samenbrengen. Soms lobbyen ze daarom actief voor deelnemers: bij instellingen voor senioren, de Willem de Kooning, vrijwilligersorganisaties, Roze Maatjes of organisaties die zich inzetten voor nieuwkomers in Nederland. Maar vaak vliegen de kaartjes via social media al de deur uit.

Interessanter dan de tentoonstelling

Mijn date begint! Eshree en ik zeggen hallo tegen elkaar. Volgens ons blaadje moeten we elkaar eerst een compliment geven. Zij vindt mijn schoenen mooi en ik haar haar. Terwijl we richting ‘ons’ werk stappen, een collectie foto’s van Wolfgang Tillmans, wisselen we basisinfo uit. Zij komt uit Utrecht en ik uit de Achterhoek, zij is 22 en ik 32, zij woont een maand in Rotterdam en ik zes jaar.

Ik sta hier met journalistieke intenties en zij is meegesleept door een klasgenoot die vervolgens zelf niet kwam opdagen. Eshree studeert Beeldende Kunst aan de Willem de Kooning en Kunst en Cultuur aan de EUR. Overeenkomsten hebben we ook: beiden studeerden we mode aan ArtEZ en beiden zijn we er gillend voortijdig vertrokken. Daarnaast hebben we allebei deze tentoonstelling stiekem al eens gezien.

Het is heel bijzonder om met een vreemde, een op een, kunst te bespreken

Het is heel bijzonder om met een vreemde, een op een, kunst te bespreken. Veel werken vinden we acuut stom en slaan we over. Sommigen bespreken we uitvoerig. Voor de foto’s van Sven Marquardt blijven we lang staan. We vragen ons af waarom ze zwart-wit zijn en zo agressief. Eshree merkt terecht op dat er maar één vrouw en één persoon van kleur op de foto’s staan. 

Fotograaf Florian komt er ook bij staan en deelt zijn visie op fotografie. Ik vraag veel meer door dan ik normaal zou doen en leer daardoor nieuwe dingen. Eshree en ik zijn het erover eens dat we elkaar interessanter vinden dan de tentoonstelling en lopen terug richting de aula voor de afsluitende koffie.

Eenpersoonsbubbels

Duo Celine (22, student ruimtelijk ontwerp) en Max (23, student filosofie) zitten ook na te praten. Zij doet mee omdat ze te veel tijd overheeft en zich begint te vervelen. Hij probeert om actief buiten zijn vaste groepje mensen te treden. Als ik vraag of Max verwachtingen had van deze ochtend zegt hij dat hij die bewust heeft uitgezet, in zijn hoofd. Zal wel typisch zijn voor filosofen, besluiten Celine en ik, maar we zijn het erover eens het toch een waardevolle oefening kan zijn. 

FLB_20201006_O8A0837
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Pieter (22, stagiair cultureel beleid bij de Kunsthal) vond het het leukst dat Anna (18, tussenjaar na de kunstacademie) hem deze ochtend van alles heeft geleerd over de achtergrond en technieken van het werk. Hij waardeert het werk nu op een nieuwe manier.

Kjell (25, medewerker bij Rotterdamse Helden, a.k.a. de Unie van Vrijwilligers Rotterdam) is komen daten vanuit zakelijk, netwerkend oogpunt. Hij wil meer jongeren betrekken bij vrijwilligerswerk en ziet mogelijkheden bij dit soort sociale initiatieven. Die betrokken houding heeft hij zelf al van huis uit: zijn ouders werkten in de gehandicaptenzorg en je inzetten voor de maatschappij krijg je dan met de paplepel mee.

Met al onze eenpersoonsbubbels kwamen we deze dinsdagochtend op dit punt uit. Stuk voor stuk mensen die, net als ik, nieuwsgierig zijn naar andermans leven en ons actief open proberen te stellen. Alle deelnemers die ik spreek zeggen van plan te zijn de volgende keer weer mee te doen. Eshree ook. Ze vraagt of ik zin heb om gauw eens koffie te drinken en ik ben blij dat ze het voorstelt. We wisselen nummers uit, trekken allebei onze bomberjasjes uit het kluisje en fietsen precies de andere kant op de regen in.

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaat Vers Beton op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Bekijk hier alle artikelen in ‘Ons Kent Ons’.

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

IMG_2709

Basia Dajnowicz

Basia Dajnowicz (1988) is na de Achterhoek, Arnhem en Antwerpen eindelijk in Rotterdam terechtgekomen. Die krijg je hier nooit meer weg. In het dagelijks leven rammelt ze op haar toetsenbord en maakt ze domme grappen.

Profiel-pagina
braakman

Florian Braakman

Fotograaf

Florian Braakman (1988) is een autonoom-documentair fotograaf. Fotografie is een manier om vragen te stellen en grip te krijgen op onze snelle alledaagse realiteit. De poëtische, associatieve en verhalende kracht van het beeld staan centraal in zijn werk.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.