Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
CK2A2752
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Het kan niet missen als je vanaf de Zestienhovensekade de wijk Landzicht in rijdt: El Aviv Overschie knalt er uit met zijn enorme gele gevelbord en spandoek. De shoarma- en pizzazaak fungeert zo als een soort toegangspoort voor de wijk, het enige nog overgebleven nooddorp van Rotterdam. 

Landzicht werd gebouwd om de door het bombardement ontstane woningnood te ledigen. Het is een kleine, knusse wijk met laagbouw (5 straten, 200 woningen). Bij de vorige verkiezingen in 2017 stemde 48 procent hier radicaal rechts. Het veld van voetbalvereniging VOB, waar de kantine vandaag dienst doet als stembureau, ligt pal tegenover El Aviv.

Is eten politiek? Zijn er verbanden te leggen tussen wat je eet en hoe je stemt? De Franse gastronoom Jean-Anselme Brillat-Savarin zei het aan het begin van de 19e eeuw al: ‘Zeg mij wat u eet, en ik zal u zeggen wat u bent’. Het is een leuk spelletje om mensen te definiëren aan de hand van hun dieet – denk aan ‘jongens van de gestampte pot’ en de ‘quinoakut’ – maar een cliché is het ook. En zitten echt alle GroenLinks-stemmers aan de vegaburgers, en houdt de PVV-stemmer het hardnekkig bij een gehaktbal?

Nog zo’n cliché, zij het een hoopvol cliché, is de uitspraak ‘eten verbindt’. De gedachte daarachter is: als we maar genoeg samen hutspot en couscous eten, komen we er wel uit met zijn allen. Is de verbindende kracht van eten zo groot dat het verbroedert of zelfs stemgedrag kan veranderen? Ik wil graag dat het waar is, maar ik denk ook: was het maar zo eenvoudig. 

Voor het extreme

De eerste man die ik voor de deur van de shoarmazaak aanspreek (hij wil niet met zijn naam of foto in het artikel) veegt nietsvermoedend de vloer aan met mijn hokjesdenken. Ja, hij gaat op de PVV stemmen, en nee, hij komt nooit bij El Aviv. Maar: “Voor döner of kapsalon ga ik naar Has, in Noord. Die vind ik lekkerder.” 

Twee andere buurtbewoners – een broer en zus van middelbare leeftijd – worden ook liever niet met naam genoemd. “Ik stem op mijn maat Geert,” zegt de broer beslist, terwijl hij vrolijk naar allerlei bekenden zwaait. Voorheen stemde zijn zus op VVD, CDA of D66, maar door Covid-19 gaat ze nu “voor het extreme”. Ze zijn de coronaregels zat. Halen broer en zus wel eens iets bij El Aviv? “We halen liever Chinees of Surinaams.” 

CK2A2730
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Bij het stembureau stappen Yvonne (62) en Guusje (84) net lachend naar buiten. Ze zijn buurvrouwen en wonen in een wijk even verderop, ‘aan de singel’. De dames gaan vaak samen wandelen, in coronatijd wel vijf keer per week. Ze kennen de shoarmazaak niet maar breken vandaag wel op een andere manier uit hun bubbel. Yvonne: “We vonden het leuk om eens bij de voetbalclub te gaan stemmen, juist omdat we helemaal niet van voetbal houden.”  

In het stembureau zelf druppelen de stemmen binnen. De teller staat rond het middaguur op 95 stemmers en 21 volmachten. Gaan de medewerkers straks ook even een warme hap halen? “Dat wordt lastig. We hebben instructies gekregen dat we geen sterk ruikende etenswaar moeten nuttigen, dus shoarma met knoflooksaus zit er even niet in.” 

De heer Simin is op weg naar het stembureau als we hem aanspreken. Voor hem wordt het D66. Hij woont al twintig jaar in Landzicht. “Het is een leuke buurt hoor, iedereen let op elkaar. Als er vreemden in de wijk lopen gaan alle ramen open. En ik ga graag naar het voetballen kijken op de club.” Bij zijn bijna-buren van El Aviv komt hij niet vaak. “Mijn vrouw kookt altijd.”  

Ook Leen en Corrie Van den Enden zijn zelfkokers. Sinds 1985 wonen ze in Landzicht, naar volle tevredenheid. “We zijn redelijk op onszelf, maar als het nodig is zorgen we voor elkaar.” Leen wijst naar zijn rijk gedecoreerde rotstuintje. “In Hillegersberg of andere rijke wijken durven ze niks buiten te zetten omdat het dan de volgende dag verdwenen is. Hier blijft alles gewoon staan.” Ze hebben al gestemd, per post: “Op de partij voor de ouderen. Zoals altijd.” Naar de shoarmazaak in hun eigen straat gaan ze eigenlijk nooit. “Als we patat eten maak ik het helemaal zelf, ik snij de aardappels en alles,” verklaart Corrie trots.

CK2A2805
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Pizza Landzicht

Ja hallo, wie haalt er dan al dat eten bij El Aviv? Want binnen zit eigenaar Cafer Bag midden in de lunchpiek. Aan de muur hangt een grote flatscreen waar bloedmooie dames al rappend voorbij twerken. Op een ander scherm in de keuken floepen bestellingen tevoorschijn: vijf gerechten op de Cairostraat, zes voor de Volkelstraat, enzovoort. ’s Middags zijn het zijn vooral bedrijven die bestellen.

Dan stapt mevrouw Pelgrim binnen. Zij komt eten halen voor de medewerkers van haar familiebedrijf in Berkel. “Mijn beste klant!” roept Cafer enthousiast. “Ze komen hier al zeven jaar. Voor haar zoon moet ik altijd een half flesje sambal op de kapsalon doen.” Moeder Pelgrim lacht. “De jongens beginnen om half zes ’s ochtends en werken tot de avond door. Dan lust je wel wat stevigs.” 

“Als ik hun auto zie weet ik al genoeg. Nog voordat ze geparkeerd hebben zit hun bestelling al in de oven”

Al acht jaar runt Cafer deze zaak. “Ik vind het leuk om onder de mensen te zijn. Na zoveel jaar leer je je klanten goed kennen.” Vraag Cafer naar zijn vaste gasten en hij komt los: “Als ik hun auto zie weet ik al genoeg. Nog voordat ze geparkeerd hebben zit hun bestelling al in de oven.” Zo is er die man die altijd een pizza marinara met extra ansjovis bestelt. “Elke dinsdag, klokslag half acht.” Speciaal voor een buurman uit de Landzichtstraat zette hij de Pizza Landzicht op de kaart: met döner, salami en ei. 

Op Cafers meer dan omvangrijke menukaart (de nummertjes lopen t/m 202) staat, naast broodjes, Turkse pizza’s, shoarmaschotels en pizza’s, die ene echte lokale specialiteit: de kapsalon. Rotterdams culinaire trots is goed voor zo’n zestig procent van de bestellingen. “Iedereen bestelt het, zelfs omaatjes.”

CK2A2787
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Nogal kieskeurig

Mijn oog valt op een bijzonder item: Kapsalon alla Femke. Een ode aan de Amsterdamse burgemeester, in deze wijk? Nee, mijn associatieve hokjesgeest zit er weer finaal naast. “Femke woont hier aan de overkant. Ze is nogal, kieskeurig wat haar kapsalon betreft. Zij wil hem met extra saus, die over de patat moet in plaats van over de shoarma. Plus extra kaas.” 

Omdat deze rubriek valt onder de participerende journalistiek, bestel ik de Kapsalon Alla Femke. De knoflooksaus klotst zowat over de rand van het aluminium bakje. Buiten waait het beetje ijsbergsla dat niet in de kaas verzonken is, meteen richting stembureau. 

Over politiek gaat het in El Aviv nauwelijks. “Soms wordt een een grapje gemaakt, maar daar blijft het bij. Mensen moeten zelf weten wat ze stemmen,” vindt Cafer. Hij trekt zich een eventuele PVV of FvD-stem niet persoonlijk aan. “Soms geef ik ze zelfs groot gelijk.” Zelf stemt Cafer helemaal niet. “Ik geloof er niet in. In Turkije niet, waar Erdogan en zijn kring alles bepalen, maar hier in Nederland ook niet. Hier is het koninklijk huis de baas. Ik geloof niet dat mijn stem invloed heeft. Ik hou me aan de regels en dat is het.”  

Valt er na deze kleine Landzichtproeverij nog iets zinnigs te concluderen over eten, identiteit en verbinding? De Rotterdamse snacker laat zich niet eenduidig in een hokje duwen, en politiek lijkt in dit alles bijzaak. Brillat-Savarins aforisme is een leuk begin maar heeft dringend een aanvulling nodig: Zeg me wat u eet, wanneer u eet, en waar u dat doet. Pas dan kan ik misschien een klein beetje zeggen wat u bent. 

Afgaande op Cafers analyse zijn het bij zijn El Aviv vooral bedrijven in de buurt die overdag extra brandstof komen halen. Mensen uit de wijk koken zelf, of komen voor een snelle maaltijd na een dag hard werken. Voor de voetballers van de overkant is El Aviv de stop na het afpilsen in de kantine. ’s Avonds is het de beurt aan de jongeren, die tot twaalf uur ’s nachts komen snacken. Cafer en zijn collega’s bakken, frituren, grillen en bezorgen al die tijd gestaag door. Zeven dagen per week, vijftien uur per dag. 

En wat die verbinding betreft: onlangs verhuisde Cafer naar Landzicht, waar hij introk bij zijn verloofde die in de wijk woont. Ze leerden elkaar kennen door El Aviv.

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaat Vers Beton op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Bekijk hier alle artikelen in ‘Ons Kent Ons’.

Verder lezen?

Word supporter van Vers Beton! Vanaf 6 euro per maand maak jij financieel onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

lot piscaer

Lot Piscaer

Lot Piscaer (1975) studeerde kunst- en cultuurwetenschappen en is tekstschrijver en culinair journalist. Ze schreef vijf jaar restaurantrecensies voor het AD/Rotterdams Dagblad en is programmeur en van het culinaire podium op festival Djemaa el Fna. Ook werkt ze als kok en stylist mee aan kookboeken.

Profiel-pagina
Fleur.2

Fleur Beerthuis

Fotograaf

Fleur Beerthuis studeerde aan de Willem de Kooning Academie en werkt nu als fotograaf. Ze vindt Rotterdammers geweldig. Door mensen te portretteren ziet zij een glimp van hun werelden. Ze is nieuwsgierig naar hoe andere mensen leven en denken. Met beelden probeert zij hun verhalen zo goed mogelijk over te brengen.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.