Voor de harddenkende Rotterdammer
Vers Beton – Robin Duister – Column Tomas de Paauw – 2020
Beeld door: beeld: Robin Duister

Mijn naam is Tomáš Wim Finus František de Paauw. Aangenaam. Om mijn naam digitaal juist te spellen moet ik googelen hoe ik aan bepaalde leestekens kom. Over mijn naam inclusief leestekens gesproken, kan ik mij herinneren hoe ik bij een overhoring op mijn basisschool, de Rotterdamse Schoolvereniging, in groep 4 ‘’Tomás’’ opschreef en de juffrouw mijn naam had doorkruist. Waarom begin ik hier over?

Tijdens de afgelopen verkiezingen heb ik meer persoonlijke culturele schokken ervaren dan ooit tevoren. Wellicht omdat ik als creatieveling al een jaar lang weinig stimulerende prikkels ontvang. Of komt het doordat de verschillen in onze samenleving momenteel zichtbaarder zijn dan ooit? Er is geen dagelijkse sleur om je normen en waarden in te verbergen. En, laten we eerlijk zijn, er is simpelweg meer tijd om alle partijpunten door te lezen. Ik had me nog zo voorgenomen om mij te concentreren op de positieve dingen in het leven, maar na een appje van mijn fanatieke Feyenoordvriend: ‘Ik heb op de PVV gestemd’, kon ik mezelf er toch niet van weerhouden om hun partijplan te lezen. 

Hoe pijnlijk dit ook is, schijnbaar vindt één op de tien Rotterdammers de PVV helemaal gers. De partij behaalde 10% van de Rotterdamse stemmen. Hiernaast behaalden andere radicaal-rechtse partijen in Rotterdam 8% van de stemmen. In totaal: 18%. Het lijkt misschien geen hoog totaal, maar wanneer ik je vraag om dit te veralgemenen naar je vier besties zit er tussen jullie vijven dus statistisch gezien één radicaal rechts persoon. Zelf dacht ik lang: ja, statistisch misschien, maar niet bij mij! Fout dus.

Het is niet genoeg om ‘pro’ gelijkwaardigheid te zijn

Als multiculturele witte Rotterdammer verschuilde ik me achter verontwaardiging. Maar tijdens en na de Black Lives Matter-demonstratie op de Erasmusbrug kwam ik tot de realisatie dat ik wellicht een groter onderdeel van het probleem ben dan ik dacht. Ik besefte me dat het niet genoeg is om ‘pro’ gelijkwaardigheid te zijn. Het is essentieel om vanuit eigenwaarde tegen elke vorm van racisme, seksisme, klassisme en iedere vorm van sociale ongelijkwaardigheid te zijn.

Mijn eigenwaarde begint bij mijn cultuur en opvoeding. Deze is Tsjechisch. Maakt mij dit Tsjechisch? Zeker. Heb ik een Tsjechisch paspoort? Yup. Mijn hart breekt omdat er – naast mijn vriend – nog 31.396 Rotterdammers stemmen op een partij die het stemrecht van mijn Tsjechische moeder, mijn Roemeense partner en uiteraard van mijzelf willen ontnemen. 

Aan iedere extreem rechtste stemmer die dit leest en denkt: ‘ja, maar met dat punt ben ik het niet eens! Van mij mogen jullie als Rotterdammers gewoon blijven stemmen’, wil ik het volgende meegeven: deze extreem rechtse standpunten waar je het ‘niet mee eens bent’, worden als deze partij het voor het zeggen krijgt, daadwerkelijk uitgevoerd. 

Het is overduidelijk dat wanneer je in Nederland landelijk aan de macht raakt, dit ook lokale gevolgen heeft. Neem Leefbaar Rotterdam als voorbeeld. Ik denk niet dat deze partij zo groot was geworden zonder dat we (radicaal) rechts stemmen en denken normaliseren in onze groen-witte stad. Voordat je het weet staan de volgende gemeenteraadsverkiezingen voor de deur in Rotterdam. Mijn vraag aan jou is: wat heb je geleerd van de afgelopen verkiezingen? En, op wat voor manier ondersteun jij jouw favoriete partij(en) nu al in hun aanlooproute?

Mijn lering trek ik met mijn moeder wanneer ze veganistische goulash maakt. Tsjechisch pratend in de keuken lachen we als een boer met kiespijn wanneer we ons herinneren dat een ouder koppel in het Lage Land in Rotterdam Oost eens riep: “Die kut-Polen ook in hun eigen taal, oprotten naar je eigen land.” Elk logisch argument om een gesprek met dit koppel aan te gaan lag op het puntje van onze tong, maar we bleven sprakeloos. Helaas dekken woorden de culturele lading en pijn bij dit soort situaties niet. 

Ik had het koppel willen doordringen van het feit dat mijn moeder een politieke vluchteling is. En dat haar eerste ervaring met de Nederlandse taal zo moeilijk was, dat ze besloot om de rest van haar leven te erin investeren om dit leerproces voor andere politieke vluchtelingen zo makkelijk mogelijk te maken. 

Hierom is ze meer dan 20 jaar in dienst van het Albeda. Schoolt ze – onderbetaald – jonge mbo-studenten om tot volwassen Rotterdammers. En verzorgt ze voor deze studenten stageplekken op onder andere zorginstelling Aafje, waar ze wekelijks ouderen vergezellen bij het spelen van spelletjes en samen eten. Hoeveel zielen er wel niet rijker geworden zijn door de multiculturele verbindingen die mijn moeder bewerkstelligt, dat is niet te tellen.

Het liefst gaan we samen – onder het genot van onze goulash – het dialoog aan met mijn Feyenoord-vriend, met het oudere koppel uit het Lage land en als de tijd het toelaat met alle 30.000 Rotterdammers die vinden dat wij wegens onze nationaliteiten niet mogen stemmen. 

Maar weet dat, bij het aangaan van de dialoog, gebruikmaken van je stem nou eenmaal noodzakelijk is. Niemand, maar dan ook niemand, heeft het recht om ons stemrecht te ontnemen. Nogmaals aangenaam. Hopelijk leren we elkaar beter kennen bij een lekker bordje goulash. 

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Tomáš de Paauw

Tomáš de Paauw

Tomáš de Paauw (1991) is spoken word producent en artistiek leider van Spraakuhloos. Na een squashcarrière op topsportniveau vertrok Tomáš naar Los Angeles. Hier werd hij verliefd op spoken word. Met zijn beste vriend en mede-oprichter van Spraakuhloos organiseert hij sinds 2017 jaarlijks een spoken word festival in Rotterdam.

Profiel-pagina
Selfie-0417_574

Robin Duister

Illustrator

Robin Duister studeerde illustratie aan de Willem de Kooning in Rotterdam. Haar beelden zijn realistisch met een rauw randje. Op het eerste gezicht roepen ze vertederende gevoelens op, maar wie verder kijkt ziet dat haar werk niet zo onschuldig is als het lijkt. Robin Duister combineert hedendaagse beelden met elementen uit de popcultuur.

Profiel-pagina
Lees één reactie
  1. Profielbeeld van Ronald Buitenhuis
    Ronald Buitenhuis

    Hallo , ik ben Ronald Buitenhuis , intussen 62 jaar oud.
    Nee ik ben geen extreemrechtse stemmer , maar wou toch even reageren.
    Als in Rotterdam geboren Nederlander van Nederlandse
    ouders was ik getrouwd met een Kroatische vrouw die helaas aan borstkanker is overleden op 30 maart .
    Via mijn vrouw heb ik veel Kroatische , Roemeense en ook Tjechische en Poolse kennissen.
    Tot mijn verbazing ontdekte ik dat ook in deze groep een groot aantal op rechtse partijen stemmen als er weer gemeenteraadsverkiezingen zijn.
    Vaak krijg ik de vraag waarom er in het mooie Nederland zoveel buitenlanders toegelaten zijn die niet westers zijn en hier dus ook niet horen volgens hen.
    Racisme is er in vele vormen.

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.