Voor de harddenkende Rotterdammer
20210421_Wunderbaum_SchaapjesOpHetDroge-124
Beeld door: beeld: René Castelijn

“Het gezin is een haard van neurose. En aan het hoofd sta ik.”

Oef.

Ik schuifel ongemakkelijk heen en weer. Ik zit middenin een relaas over de woningmarkt, lege gevoelens over je leven, spijt en twijfel, verkeerde keuzes, de woningmarkt.

Een gesprek met wanhopige vrienden die de ene na de andere levenscrisis ervaren? Nee. Ik zit middenin de grote zaal van Theater Rotterdam. Samen met 230 andere personen ben ik testpubliek op een willekeurige woensdagavond. Samen kijken we naar Schaapjes op het droge met Maartje Remmers, Wine Dierickx en Harald Austbø van acteursgroep Wunderbaum.

Escapisme

Godallejezus. Ik dacht een avond uit mijn ellendebubbel te ontsnappen. Even niet denken aan opgesloten gevoelens, de fucking woningmarkt (ik wil het er niet over hebben), of ik ooit nog wel een gezin zal stichten, op welk punt het allemaal verkeerd is gegaan en wat ik anders had kunnen doen. Escapisme weet je wel. 

Niks ervan. Het is precies de thematiek dat het theaterstuk (gebaseerd op een roman van Anke Stellig) aansnijdt. Hey, ik weet nu in ieder geval dat ik niet alleen ben.

Een paar uur voor de voorstelling sta ik in een parkeergarage aan het Marconiplein (achter de reclassering en de KFC). De voorstelling bij Theater Rotterdam is onderdeel van een grote pilot waarin 43 theaters en concertzalen een week lang hun deuren mogen openen voor publiek. Niet zomaar, uiteraard. Iedere bezoeker moet de avond van de voorstelling aan de deur een negatieve coronatest laten zien, die ergens in de veertig uur ervoor is afgenomen. Dit alles staat uitgebreid en duidelijk vermeld in een e-mail van het theater die elke bezoeker na aanschaf van het kaartje (voor deze voorstelling binnen 20 minuten uitverkocht) ontvangt.

Het online inplannen bij een onafhankelijke snelteststraat gaat ongekend soepel: er zijn zeeën van opties voor testmomenten, en zelfs op maar 1,1 kilometer van mijn huis.

Het is de eerste coronatest die ik laat afnemen. Omdat de lift stuk is, neem ik het trappenhuis naar de derde etage. Dat ligt vol met blikken bier, aluminiumfolie met zwart roet erin en propjes tissues — je moet voorafgaand aan de test je neus goed snuiten. Voor mij krijgt een automobilist een teststaafje via zijn autoraam de neus in geduwd. Verderop zie ik nog één testkandidaat, meer niet.

De weg naar binnen

Ik krijg een barcode en mag op een plastic stoeltje plaatsnemen, een anoniem maar aardig persoon in wit pak legt z’n hand op m’n achterhoofd en zegt dat ik mijn wenkbrauwen moet optrekken en mijn ogen wijd moet opensperren. Het wattenstaafje doet pijn aan mijn neus, gehemelte, oog en oor en ik slaak een brulletje als hij het staafje uit mijn hoofd trekt. Dat viel oprecht tegen. Maar na 45 minuten krijg ik een e-mail met een negatieve testuitslag.

Zodra ik die avond bij de ingang van Theater Rotterdam ben, hoef ik in principe niet meer voor mezelf na te denken. Een steward wijst me de weg naar binnen, richting de volgende steward. Die sprayt mijn handen en scant mijn coronavrij-bewijs via mijn speciaal gedownloade CoronaCheck-app en leidt me naar de trap, waar de volgende steward me een plek aanwijst waar ik mag wachten tot het damestoilet vrij is (extreem belangrijk want eenmaal in de zaal mag je niet meer naar het toilet).

Hij wijst me naar de tafel met flesjes water, spa rood en appelsap waar we er eentje van mogen pakken en dan mag ik naar de volgende steward om m’n ticket te scannen. Die vertelt me dat ik via de linkeringang naar binnen mag. 

Ik merk dat ik hier heel mak en afwachtend van word. Om mij heen zie ik ook telkens mensen twijfelen, of je hier mag staan, oh is dit een rij? Oh, daar mag je er eentje van pakken, en mag je al naar binnen of moeten we..? We doen ons best ons zo volgzaam mogelijk aan de regeltjes te houden.

20210421_Wunderbaum_SchaapjesOpHetDroge-73
Beeld door: beeld: René Castelijn

Vergeten gebruiken

De steward in de zaal wijst me uiteindelijk naar m’n plek. “Houd telkens twee stoelen vrij links en rechts naast je.” De rijen voor en achter mij zijn ook leeg. De gedachte dat normaal gesproken al deze ruimte om me heen bezet zou zijn, is heel onwerkelijk. Een beetje opgepropt en beklemmend zelfs. Het voelt als vergeten gebruiken, zoals kaarsjes op een taart uitblazen.

En gek genoeg zorgt die ruimte om me heen dat de mensen die er zitten minder anoniem zijn vanavond. Ik ben niet de enige die druk om zich heen kijkt wie er allemaal nog meer zitten (en wat ze aan hebben, want het is toch wel een bijzonder avondje waarin je ineens weer ziet en gezien wordt). Iedereen die zijn rij inschuifelt en plaatsneemt, knikt vriendelijk naar de bezoekers om zich heen.

De acteurs staan al op het podium, gewoon even kijken en wat spullen klaarleggen. Een van hen maakt een praatje met de voorste rij. Er is meer afstand, maar je voelt meer nabijheid.

Bovendien: met minder mensen in de zaal, hoor je beter waar ze het allemaal over hebben. Achter me is een discussie gaande over de onzinnigheid van al deze hordes die we hebben moeten nemen om deze voorstelling bij te wonen — e-mail, test, e-mail, app, stewards, spray en afstand. “Uiteindelijk ook allemaal maar mosterd na de maaltijd.” De dag ervoor hoorden we van de aankomende versoepelingen, maar ook dat het 538 fieldlabfestival van de baan is. Wat een gedoe, dus! Ook ik ben benieuwd wat de ‘uitkomsten’ van deze tests gaan zijn en of we daar ooit nog iets van zullen horen. “Maar ja, we maken tenminste weer eens iets mee!” zegt het duo tegen elkaar.

Naast de vriendelijke knikjes en uitgebreide bekijkingen, nemen de meeste mensen een selfie. Omgekeerd gedraaid in de stoel, zodat het podium er ook op staat. Het koppel voor me is er ook mee bezig en ik twijfel over de compositie. Ik bied aan een foto voor ze te nemen.

Brigitte (56) heeft Willem (63) meegenomen naar deze voorstelling. Hij gaat zelden naar het theater, maar zij toch wel maandelijks. Of ja, ging natuurlijk. Wunderbaum volgt Brigitte al jaren vanwege het muziektheater en de eigentijdse thema’s dus ze zat stipt klaar toen de kaartverkoop begon. Willem, normaal gesproken liever naar de bios, zegt natuurlijk geen nee tegen deze avond.

Als ik vraag wat ze van al de maatregelen vinden, halen ze hun schouders op. Ze hebben het er heel graag voor over, dat is zeker. Maar willekeurig voelt het wel, zeker nu alles weer ter discussie staat, vindt Willem. Brigitte knikt. Ze werkt bij een museum, en weet dat daar ook een veilig bezoek zonder toegangstests mogelijk is. Deze settings zijn veel veiliger dan bijvoorbeeld supermarkten. Als ik denk aan mijn buurt-Jumbo moet ik ze gelijk geven. We wensen elkaar een fijne voorstelling.

Om 21.10 uur is het afgelopen. Staande ovaties, gejuich en drie keer terugkomen om te buigen. In een legere zaal klinkt het applaus harder. Dan gaan de lampen aan en is het voorbij. We worden allemaal zo snel en orderlijk mogelijk naar buiten geleid. Binnen blijven plakken is niet toegestaan. Een praatje maken kan buiten, maar dat is natuurlijk eigenlijk ook niet te bedoeling. Het is geen avond om nieuwe vrienden te maken met een spontaan gesprek. Ik zie mensen dan ook kort afscheid nemen en dan gauw terug naar huis, uit de koude wind van het Schouwburgplein. Gauw voordat de avondklok in gaat.

Het maakte in principe niet zo veel uit wat, als ze maar íets leuks konden doen

Een groepje staat er nog. Sophie (26), Toine (26), Stijn (22) en Jules (22) bibberen en wiebelen naast de ingang, maar zien er blij uit. Normaal gesproken gaan ze niet naar het theater, liever naar muziekoptredens. Maar toen Toine las over de testvoorstellingen zocht hij direct op wat er in Rotterdam werd georganiseerd om een avondje uit te plannen. Het maakte in principe niet zo veel uit wat, als ze maar íets leuks konden doen. 

De twintigers hebben het – “ja, iedereen toch” – zwaar gehad de afgelopen tijd. Thuis werken, de hele winter binnen. Dan grijp je je kans! En nu hebben ze iets gezien waar ze normaal gesproken niet zo snel op af zouden gaan. Net als ik ze wil vragen of ze nog kinderen willen (ik twijfel en heb behoefte om het erover te hebben) word ik naar binnen geroepen. Terwijl de tent met een rotgang gesloten wordt, mag ik nog snel de acteurs spreken.

20210421_Wunderbaum_SchaapjesOpHetDroge-207
Beeld door: beeld: René Castelijn

Boost

Maartje en Wine hebben een kleur op hun gezicht en hun ogen glimmen. Alle goede moed, goede bedoelingen en goede pogingen kan niet de ervaring van spelen op een echt podium voor echt publiek vervangen. Je bent niet acteur geworden voor online voorstellingen! De afgelopen maanden zijn er twijfels uitgesproken, gesprekken gevoerd en gedachten afgedwaald of je dan niet toch moet stoppen. Je bent wel bezig, maar alles heeft de stempel ‘misschien’ of ‘waarschijnlijk’. Dat voelt wankel en kost veel energie.

Deze testvoorstelling is dus heerlijk en geeft een boost. Ze moesten er drie keer per week voor getest worden.

Ze merken ook dat ze veel groter hebben gespeeld dan de afgelopen zomer, toen we nog maar met z’n dertigen naar de theaters mochten. Dat voel je wel aan je stem.

Ik vertel ze dat ik jaloers werd van hoe dicht ze bij elkaar kwamen op het podium. In één van de laatste scènes speelt Harald zijn contrabas terwijl hij verstrengeld wordt door Maartje en Wine. Toen zij hun gezichten tegen Haralds schouders en benen wreven, hoorden de acteurs een zucht door de zaal gaan.

Als ik ze vertel over mijn ouderschapstwijfels naar aanleiding van het stuk, zeggen ze direct dat ik niet zo bang hoef te zijn. “Je leven verandert compleet, maar dat is eigenlijk wel lekker”, stelt Harald me gerust. “Ineens ben je niet meer het centrum van je bestaan, maar heb je een belangrijke taak. Dat vind ik er prettig aan.” Dat klinkt, na al deze opsluiting in mijn huis en hersens, eigenlijk niet eens zo verkeerd.

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaat Vers Beton op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Bekijk hier alle artikelen in ‘Ons Kent Ons’.

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

IMG_2709

Basia Dajnowicz

Basia Dajnowicz (1988) is na de Achterhoek, Arnhem en Antwerpen eindelijk in Rotterdam terechtgekomen. Die krijg je hier nooit meer weg. In het dagelijks leven rammelt ze op haar toetsenbord en maakt ze domme grappen.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.