Voor de harddenkende Rotterdammer
Vers Beton – Robin Duister – Column Tomas de Paauw – 2020
Beeld door: beeld: Robin Duister

Duncan Lawrence, geboren in Spijkenisse, won in 2019 het Eurovisie Songfestival (ESF) in Tel-Aviv, Israël. Traditiegetrouw mag het thuisland van de winnaar het jaar daarop het Songfestival hosten, met alle heisa van dien. In 2020 ging dit uiteraard niet. Al kan ik mij een stoere uitspraak van Saïd Kasmi – onze wethouder cultuur – herinneren dat het ESF hoe dan ook door zou gaan in 2020. Bless him

Maar goed, waar 2021 het jaar van vaccinaties, verandering en versoepeling moest worden (nu weet iedereen eindelijk waar voetbalclub VVV al jaren voor staat), staat het in de eerste helft van 2021 nog steeds 0-0. Als ex topsporter – die het niet eens is met dat Nederlandse topsporters eerder gevaccineerd worden dan zieke of ‘zwakke’ Nederlanders – snap ik de drang om onszelf positief op het scorebord te willen plaatsen. Maar hoe graag we ook willen, progressie moet stapsgewijs en gestructureerd gaan. 

Ik heb zo mijn vraagtekens bij het feit dat de kunst- en cultuursector op een landelijke noodrem staat, maar er tegelijk propaganda gemaakt wordt voor een commercieel Europees paradepaard. Waarom doen we aan zo’n dubbele standaard? Of weerspiegelt deze beslissing het potje Monopoly dat Rotterdam voert over haar culturele beleid?

Ter verduidelijking van hoe het Rotterdamse culturele werkklimaat eruitziet, heb ik enkele feitjes en weetjes. In de periode 2021 tot 2024 verdeelt de gemeente Rotterdam jaarlijks 83 miljoen euro over 95 instellingen. Grootontvangers hierin zijn: Theater Rotterdam (10 miljoen), Museum Boijmans (7,3 miljoen) en het SKVR (7 miljoen). Deze drie instellingen alleen al verdelen meer dan 25 procent van de totale culturele begroting in Rotterdam. 

Ondanks dat dit allemaal moeilijk (lees: niet) te Googlen is, maak ik uit verschillende artikelen en publicaties op dat de gemeente Rotterdam nog eens 22,2 miljoen euro investeert in het ESF. Om dit bedrag in perspectief te brengen: dat is meer dan de jaarlijkse bijdrage aan De Doelen, Het Luxor Theater, Theater Zuidplein, het SKVR en de Kunsthal…bij elkaar!

Een voormalig stadsdichter van Rotterdam vertelde mij vorig jaar dat hij liever gratis in Amsterdam optreedt tijdens het ESF dan zich betaald verbindt aan dit evenement. Omdat hij en vele Rotterdamse makers met hem, ervaren dat wanneer je niet bij ‘de gevestigde orde’ hoort, je voornamelijk wordt ingehuurd om diversiteit- en inclusiehokjes (speerpunten vanuit de gemeente) af te vinken. Dit is pijnlijk. 

Als stichting Spraakuhloos hebben we het veel over het ESF gehad, en wat onze positie hierin kan zijn. De optimisten in ons team kunnen helemaal opgaan in de universele verbinding en eenheid die het ESF enerzijds probeert uit te stralen. Anderzijds is het ESF onderdeel van verdeling, alleen al vanwege hoe bizar veel geld hierin omgaat en omdat hier andere regels gehanteerd worden dan voor welk ander Rotterdams evenement dan ook.

Neem bijvoorbeeld de toegankelijkheid voor het publiek. Ik citeer hier Sietske Bakker, producent Eurovisie Songfestival: ‘’Bij de zes repetities, twee halve finales en de finale worden per keer maximaal 3,5 duizend toeschouwers toegelaten’’. Dat is een totaalsom van negen testevenementen met een totaal aantal van 31,500 bezoekers. Holy sh*t!  

Dit is het driedubbele van het Oranjefeest dat laatst door de gemeente Breda geannuleerd werd. Onze eigen gemeente wil zo graag open uppen dat we – verspreid over meerdere dagen – het driedubbele organiseren. Ik snap dat enerzijds die spreiding efficiënt kan zijn. Maar dit zijn ook gelijk meerdere dagen waarop het gegarandeerd drukker gaat zijn, bijvoorbeeld in het ov. En belangrijker nog: hoe leg je uit aan al de gesloten theaters die al maanden geen publiek mogen ontvangen en personeel moeten ontslaan, dat er bij het ESF zelfs tijdens repetities (?!) zoveel publiek aanwezig mag zijn? Schijnbaar kan je een hele hoop maken wanneer je onder een fieldlab event / testevenement valt.

Hoe leg je uit aan de theaters die al maanden geen publiek mogen ontvangen dat er bij het ESF tijdens repetities (?!) zoveel publiek aanwezig mag zijn?

Tegenwoordig kom je in de wijken ook nog eens het ene na het andere open up-billboard tegen, met een mooi gefotografeerde Rotterdamse artiest erop. Deze zal er ongetwijfeld een zakcentje aan overhouden, maar is het niet dubbel dat we artiesten wel (minimaal) betalen wanneer het om het ESF gaat, maar dat Rotterdam ze verder volledig in het duister laat tasten over hoe ze zich door de crisis moeten loodsen? Mijn artistieke groen-witte hart doet pijn van deze gewaarwording. 

Tegelijkertijd geloof ik ook dat er oprecht mensen zijn binnen de gemeente en organisaties verbonden aan Rotterdam Festivals (die over het ESF Stadsprogramma gaat), die het beste met de culturele sector voor hebben en het ESF aangrijpen als kans om positief bij te dragen in het huidige crisisklimaat. Het is alleen jammer dat de partij die bepaalt en betaalt – gemeente Rotterdam – meer voelt voor internationale schijnwerpers dan voor lokale verlichting.

Hoeveel vragen ik ook heb over het ESF, toch draagt ook mijn stichting Spraakuhloos van 15 tot en met 22 mei bij aan het stadsprogramma. Omdat wij het onverantwoord vinden om een fysiek evenement te organiseren, kiezen wij ervoor om een digitale spoken word-video op te nemen die het thema open up artistiek en kritisch onder de loep neemt. Onze video maakt kans om dagelijks vertoond te worden tijdens het Eurovisie Journaal. Daarom willen wij hierin de ongehoorde stemmen van de stad aan het woord laten, in een noodkreet aan de gemeente om te luisteren naar haar makers, en niet top down-beleid te voeren vanuit hun kantoor. 

Of wij met die samenwerking op de lange termijn hebben bijgedragen aan het probleem of aan de oplossing, durf ik niet te zeggen. Ik wil dan ook vooral een oproep aan de gemeente Rotterdam doen: practice what you preach and open up, please. Want wanneer je 22,2 miljoen euro opentrekt voor een evenement moet het niet de bedoeling zijn dat de gemiddelde betrokken Rotterdamse maker daar – in het beste scenario – 500 euro van overhoudt.

Vers Beton – Robin Duister – Column Tomas de Paauw – 2020

Lees meer

Blijf van m’n identiteit af

Nieuwe columnist Tomáš de Paauw bespreekt wat identiteit met stemrecht te maken heeft

Deze banner kun je wegklikken, maar....

..je kunt ook supporter worden! Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Tomáš de Paauw

Tomáš de Paauw

Tomáš de Paauw (1991) is spoken word producent en artistiek leider van Spraakuhloos. Na een squashcarrière op topsportniveau vertrok Tomáš naar Los Angeles. Hier werd hij verliefd op spoken word. Met zijn beste vriend en mede-oprichter van Spraakuhloos organiseert hij sinds 2017 jaarlijks een spoken word festival in Rotterdam.

Profiel-pagina
Selfie-0417_574

Robin Duister

Illustrator

Robin Duister studeerde illustratie aan de Willem de Kooning in Rotterdam. Haar beelden zijn realistisch met een rauw randje. Op het eerste gezicht roepen ze vertederende gevoelens op, maar wie verder kijkt ziet dat haar werk niet zo onschuldig is als het lijkt. Robin Duister combineert hedendaagse beelden met elementen uit de popcultuur.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.