Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
IMG_0825
Beeld door: beeld: Sharyfah Bhageloe

“Hallo, even je handen wassen alsjeblieft! Hou afstand in de rij!”, schreeuwt de gezette oudere man met een paardenstaart, oorbel en een flinke partij ringen om zijn vingers, om de 30 seconden. Op zijn groene t-shirt staat beveiliging. Ik sta bij de XL-teststraat bij Ahoy voor een spoedcoronatest, na al meer dan een half uur in de rij te hebben gestaan mag ik naar binnen en desinfecteer ik mijn handen met gel.

Er wachten deze vrijdagmiddag naar schatting zo’n 250 mensen – gemiddelde leeftijd 20 – samen met mij op hun beurt om zich te laten testen. Een negatieve testuitslag is nodig als toegangsbewijs om te kunnen feesten. Anderhalf jaar geleden was dit scenario voor mij onwerkelijk. De laatste keer dat ik een avondje ging clubben was ik 27, inmiddels ben ik 29, ziet mijn leven er compleet anders uit en voel ik de 30 aankomen.

Ik ga naar mijn favoriete Rotterdamse club Perron. Tijdens de aanschaf van mijn kaartje voor de tweede openingsavond ben ik zo blij als een kind. Perron is voor mij een nostalgische plek. Negen jaar geleden kwam ik hier voor het eerst. De club staat bekend als rauwe techno-bunker. Voor mij is het meer dan alleen een plek om hard te gaan op techno. 

Het is een kleurrijke, open en laagdrempelige ontmoetingsplek voor iedereen. Er zijn geen doorbitches die je judgen op je outfit, je kan er gewoon lekker jezelf zijn. En niet te vergeten is er de markante toiletdame Conny Verschoor, die altijd klaar staat met haar bonte tafel vol snoep. 

IMG_3365
Beeld door: beeld: Sharyfah Bhageloe

Eindelijk ben ik na 40 minuten aan de beurt. “Ben je al eens eerder getest?”, vraagt de vriendelijke testafname-dame. Ik knik ja en ga zitten op een onstabiele stoel. Ze steekt het wattenstaafje in mijn neus. Mijn ogen beginnen te tranen en na een paar seconden haalt ze het staafje er weer uit. “Goed gedaan”, zegt ze. 

Binnen een uur krijg ik een e-mail met de hyperlink naar mijn uitslag. Er verschijnt een groene lachende smiley in mijn telefoonscherm met de tekst: ‘Je testresultaat is negatief.’ So far so good. Met de CoronaCheck-app doorloop ik de laatste stap en zet ik mijn testuitslag om in een QR-code. Ik verbaas me over hoe soepel dit proces verliep. 

Zaterdagavond sta ik dan met drie vriendinnen in de rij voor de open gele garagedeur aan de Schiestraat. Eén voor één fouilleert een vrouwelijke bewaker ons. Voor ik naar binnen loop spreek ik even met Jetti Steffers, programmeur van Perron en mede-oprichtster van de gesloten club BAR. “Ik hoefde gisteren niet te wennen. Het voelt als mijn tweede natuur om weer open te zijn. Heel relaxed. Het was precies hetzelfde, we just picked up where we left.” 

Volgens Steffers is het publiek iets gevarieerder en de sfeer positiever dan op een doorsnee clubavond. “Iedereen had zoiets van: ‘Ik ga gewoon!’ Het maakte niet zo uit wat de line-up was, mensen wilden gewoon komen. Alle leeftijden zagen we. Het is heel mooi om zo een diverse groep te zien.” 

Tijdens de lockdown stopte Steffers met haar eigen onderneming en leefde van de tijdelijke overbruggingsregeling zelfstandige ondernemers (Tozo). Sinds 1 april werkt ze bij Perron. “Ik heb een flinke geschiedenis met deze tent. Wij begonnen eerst BAR en toen startten ze hier Perron. Aziz Yagoub, de eigenaar en oprichter, benaderde me onlangs of ik hier kwam werken.” Toevallig passeert Yagoub ons op dat moment vrolijk en geeft me snel een boks1.  

IMG_0814
Beeld door: beeld: Sharyfah Bhageloe

Intussen zijn de wachtrijen een stuk langer geworden. In de hoofdzaal draait de Duitse Alex Niggemann. Het voelt als vanouds om deze grote donkere zaal te betreden. Er wordt vrolijk gedanst en gejuicht. Zo een volle zaal met dansende mensen voelt voor mij nog een droom. Voor me staan twee excentrieke dames met lange lichtslingers bungelend aan hun lichaam. Hoe dichter ik bij ze kom, des te duizeliger ik word van de bewegende lichten. Toch word ik er vrolijk van. 

Ik ga op zoek naar Conny de toiletjuffrouw. Ze staat voor de toiletten met een stift in haar ene hand en een draadloze kaartlezer in haar andere hand. Het is spitsuur. Ze heeft het druk met transacties doorvoeren, ‘plaspartouts2’ aftekenen op onze armen, de toiletten schoonhouden, haar snoeptafel aanvullen en gesprekjes voeren met vijf mensen tegelijk. 

Lang wachten voor het toilet is – samen met ongewenste handtastelijkheden van mannen – iets wat ik niet heb gemist. In de rij voor het toilet raak ik aan de praat met de wachtende dame voor mij. Ze vindt het een beetje gek aanvoelen om weer uit te gaan. “Tijdens de lockdown had ik het vervangen door te borrelen en daardoor miste ik uitgaan ook niet. Op die manier kan je ook echt connecten met mensen. Maar misschien heb ik het gemis al die tijd onbewust verdrongen. Het voelt nu alsof ik uit een waas kom en heel lang als een non in een klooster heb geleefd.”

Een veelvoorkomend probleem tijdens een clubavond is altijd het kwijtraken van de entourage. Dit overkomt mij ook het grootste gedeelte van de avond. Ik wandel door de gangen. Mensen chillen op de grond en op de trappen bij de entree. De sfeer is heel ontspannen.

In de tweede, bloedhete zaal draait Rita Maomenos diepe, hardere techno. “Zij is één van onze nieuwe residents3”, vertelt Steffers. “Sinds de coronapandemie zijn er veel nieuwe makers bijgekomen die hiervoor al een beetje draaiden, maar zich sterk hebben ontwikkeld in de lockdown.”

De rookruimte in Perron is als vanouds de ideale plek om te socializen. Ik waag een poging om veilig – zonder brandende sigarettenpeuken op mijn lichaam en kleding – door de mensenmassa te komen. Ik kom één van de dames met de sierlijke lichaamsverlichting tegen. Ramona heeft prachtige roze lange dreads en haar hoofd half kaalgeschoren. Ze is tattoo-artiest en verhuisde vlak voor de lockdown vanuit Enschede naar Rotterdam. Het is haar eerste clubavond sinds deze verhuizing. “Normaal gesproken vind ik het eigenlijk helemaal niet leuk om tussen veel mensen te staan in de drukte, maar wat geniet ik daar nu van. Het is fijn om iedereen zo blij te zien. Het is echt een opluchting. Er is veel geluk en liefde.”

Doorgewinterde techno-liefhebber en Perronganger Mark: “Toen ik hoorde dat de nachtclubs dit weekend weer open gingen, moest ik gewoon naar Perron gaan. Daar twijfelde ik niet over. Het is heel tof om weer terug te zijn, maar toen ik binnenkwam was het ook overweldigend. Toch word ik hier heel blij van. Ik heb mijn leven weer terug.” Hij kent de Rotterdamse technoscene al van veel jaren voordat Perron de deuren opende. “Mensen die niet in de technoscene zitten, denken dat het een harde en kille wereld is, maar het is juist super warm en liefdevol. We letten op elkaar en iedereen helpt elkaar. En dat terwijl we in een rauwe betonnen ruimte zitten met veel herrie om ons heen. Dat contrast vind ik heel mooi.”

Later op de avond spreek ik de flamboyante Conny bij de toiletten. “Ik ben heel blij dat ik weer aan het werk kan. Dit heb ik echt gemist.” Tijdens de lockdown heeft Conny wat losse klussen bij supermarkten gedaan via het uitzendbureau. “Het voelt bijzonder om weer open te zijn. Heel vertrouwd alsof ik nooit ben weggeweest eigenlijk. Ik zie veel bekende maar ook nieuwe gezichten.” 

IMG_3401
Beeld door: beeld: Sharyfah Bhageloe

Conny is zo geliefd onder Perrongangers dat ze zelfs een fanpage op Facebook heeft. “Ik werk hier al sinds de eerste dag, veel Perrongangers zijn gewoon goede bekenden van mij geworden. Dus ik heb de gezellige praatjes zeker gemist. Ik was op een gegeven moment zo klaar met de weekenden thuis zitten. Inmiddels ben ik volledig gevaccineerd, ik kan dus veilig mijn werk doen.”

In de loop van de avond komt mijn groep weer bij elkaar op de afgesproken ontmoetingsplek. Dixon draait voor een volle zaal. We gaan door tot het buiten weer licht is. Het mag allemaal.   

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaat Vers Beton op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Bekijk hier alle artikelen in ‘Ons Kent Ons’.

  1. vuistgroet ↩︎
  2. de hele avond toegang tot het toilet tegen betaling van één bedrag ↩︎
  3. vaste dj s ↩︎
AnyConv.com__IMG_2566

Sharyfah Bhageloe

Eindredacteur

Sharyfah (1992) is geboren en getogen in Rotterdam Zuid. Tijdens haar studie psychologie woonde ze in Leuven. Toch overwon haar liefde voor Rotterdam deze flirt. Naast eindredacteur van Vers Beton is ze copywriter en freelance journalist. In haar vrije tijd staat ze graag op de yogamat en is ze bezig met haar andere grote liefde: Surinaams eten.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.