Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
Performance_pietzwart_loesvanduijvendijk_4
Beeld door: beeld: Loes van Duijvendijk

Drie weken geleden hingen studenten van het Piet Zwart Instituut een Free Palestina banner aan de brandtrap van hun academie naar aanleiding van het aanhoudende geweld in Palestina. De opleiding van Hogeschool Rotterdam verwijderde de banner enkele dagen later. De Willem de Kooning Academie (WdKA), waar de masteropleiding Piet Zwart een onderdeel van is, reageerde op de commotie: “Ons lang gekoesterde principe is geweest dat we geen politieke standpunten innemen. Wat voor de één een uiting van oprechte bezorgdheid kan zijn, kan door een ander als bedreigend worden ervaren.” Studenten namen geen genoegen met dit statement en betichten het instituut van de dubbele standaard in vrijheid van meningsuiting. 

In reactie verzamelen studenten zich een dag na het statement: ze hangen dezelfde banner op de brandtrap van het instituut, om erachter te komen dat deze een paar uur later weer is verwijderd. De verslaglegging hiervan op Instagram zorgt voor een grootschalig netwerk aan protest en organisatie. Ook docenten van Hogeschool Rotterdam spreken zich uit tegen het instituut in een open brief en er wordt een fysiek protest georganiseerd, dat start bij het Piet Zwart Instituut en eindigt bij WdKA met een duidelijke boodschap voor directeur Jeroen Chabot: ‘’Chabot, Chabot, taking a stance is not a lot’’. Een positie van het instituut bleef uit.”

 

De stilte van het instituut, en de verschillende pogingen om het protest tot zwijgen te brengen, brachten studenten tot de performance Holding Palestine. De hele tweede week van juni stonden er tijdens de openingsuren van het Piet Zwart Instituut elk uur twee andere studenten op de brandtrap om de banner vast te houden. Nu niet meer alleen in solidariteit met Palestina maar ook in protest tegen de censuur van hun eerdere uitingen door het instituut.

Vers Beton ontmoet organisator van het protest en student aan het Piet Zwart Instituut Diana Al Halabi onderaan de brandtrap, in het zicht van de veelomstreden banner die wordt vastgehouden door een groep studenten. Al na een paar zinnen wordt ons gesprek afgebroken door de komst van een beveiligingsmedewerker en rent ze naar boven om samen met de anderen de banner vast te grijpen. Als de kust veilig is komt ze weer zitten. Moe, maar vastberaden: “Ik heb mijn afstuderen op pauze gezet, dit is belangrijker nu’’. 

In hun statement stelde Willem de Kooning dat het uitspreken van een politieke positie in solidariteit met Palestina, een gevoel van onveiligheid zou kunnen veroorzaken onder studenten. 

“Niemand moet zich onveilig voelen. De academie was bang dat Israëlische studenten zich onveilig zouden voelen. Maar dat is juist waarom wij hier staan, voor veiligheid. Er is een staat van apartheid in bezet Palestina en daar moeten we ons over uitspreken.”  

“Daarnaast zat er ook een dubbele standaard in het statement van de Willem de Kooning Academie. In 2015 sprak het zich uit over Charlie Hebdo met een visuele installatie. En in maart installeerde ik een installatie: een banner met ‘If a curfew violates freedom of movement, so does the visa regime’. Het instituut liet deze drie maanden hangen en nodigde me zelfs uit om erover te vertellen op de WdKA. Het argument voor beiden was ‘vrijheid van meningsuiting’. Dit lijkt dus een selectief begrip.”

Het Piet Zwart Instituut heeft jullie uitgenodigd voor een dialoog en daar zijn jullie niet op ingegaan, kun je dat toelichten?

“Pas nadat onze banners waren verwijderd ontvingen we een  uitnodiging voor een ‘dialoog’, wat drie sessies van een halfuur met twaalf personen inhield. We snappen niet waarom het gesprek niet publiekelijk kon, aangezien het nu een publiekelijk onderwerp is, en waarom het met zoveel mensen in zo’n korte tijd moest. Dat is geen dialoog, dat wordt een reeks aan monologen. Door dit strikte format voelde het gecontroleerd en we waren het niet eens met dat voorstel: we willen onze stem kunnen laten horen.

In reactie op deze uitnodiging hebben we zelf een alternatieve werksessie georganiseerd waarin we duidelijke punten hebben gevormd voor het instituut. De organisatie van de werksessie werd geleid door docenten en studenten. De bijeenkomst werd bekend gemaakt op Instagram, de Zoomlink werd via via verspreid en de sessie is ook gepubliceerd op youtube.”

Wat vragen jullie nu precies van het Piet Zwart Instituut?

“We willen dat wij onze solidariteit mogen uiten, dat de school als instituut ons statement ondersteunt en dat het instituut een boycott, divestment, sanctions-beleid’1 voert . We willen zekerheid dat er geen fondsen van onze instituten naar een staat van apartheid gaan, daar willen we niks mee te maken hebben.” 

UITGELICHT-Performance_pietzwart_loesvanduijvendijk_2
Beeld door: beeld: Loes van Duijvendijk

Hoe kwamen jullie tot de performance Holding Palestine die jullie nu uitvoeren, waarbij studenten de banner met Free Palestine vasthouden?

“Een paar studenten hadden vorige week een banner opgehangen, met daarop een watermeloen2 en de tekst Ceci n’est pas une watermelon . Deze banner werd, net als de Free Palestine banners hiervoor, direct verwijderd in opdracht van het instituut met als argument dat het verboden was om iets aan het gebouw te hangen. We bedachten dat als iets aan het gebouw hangen een probleem is, we de banner kunnen vasthouden. Met Holding Palestine houden we Palestina ook letterlijk vast.’’

Hoe gaat de performance verder, wat zijn de volgende stappen?

“Eergister werden studenten door de beveiliging bedreigd met verwijdering van de banner. We beargumenteerden dat de banner aan ons lichaam vast zat, en verwijdering dus niet mogelijk is. Er werd gedreigd met ‘problemen’ waar we in zouden belanden. We hebben de banner kunnen redden en staan er vandaag weer, ik ben benieuwd hoe het zal gaan.”

“Hoe het verder gaat lopen kunnen we niet voorspellen, we bekijken het stap voor stap. Ik zou gewoon willen dat het instituut ons zou helpen. Dat er sprake zou zijn van een samenwerking in plaats van een confrontatie. Ik ben ontzettend moe, het vraagt veel.’’ 

Reactie van de Willem de Kooning Academie namens directeur Jeroen Chabot:

De Willem de Kooning Academie leidt haar studenten op tot creatieve uitgesproken professionals die kritisch naar de maatschappij kijken en daarin positie nemen. De performance met politieke lading van studenten van de MFA is hiervan een goede illustratie. De gebouwen van de hogeschool zijn echter niet bedoeld voor het ophangen van geopolitieke uitingen en spandoeken. Dat is ook met de studenten besproken. Indien zij toch spandoeken aan onze gebouwen bevestigen, worden deze verwijderd. Daar was in dit geval ook sprake van. De beveiligers doen hun werk en wijzen de studenten hier vriendelijk op en verwijderen – volgens afspraak – de spandoeken die toch aan (delen van) onze gebouwen zijn bevestigd. 

De educatieve ruimte moet veiligheid en vrijheid bieden voor iedereen. Een steunbetuiging voor de een kan bedreigend overkomen voor de ander. Ook personen die een andere mening hebben, dienen zich op onze academie veilig te voelen. Naar aanleiding van de diepe emoties die het verbod de buitenmuren van de school te gebruiken voor statements met een politieke lading hebben opgeroepen, zullen we binnen de Academie vaker met elkaar in gesprek gaan over de aspecten van dergelijke geopolitieke onderwerpen en welk effect het heeft op ons onderwijs.’’

Verder lezen?

Word supporter van Vers Beton! Vanaf 6 euro per maand maak jij financieel onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

  1. een geweldloze beweging die onder andere instituten oproept tot boycot van Israëlische fondsen met als doel Israël te bewegen tot het nakomen van verplichtingen ten aanzien van mensenrechten van de Palestijnen ↩︎
  2. watermeloenen zijn een symbool voor protest tegen censuur die in 1967 ontstaan is in Gaza na de Zesdaagse Oorlog, toen Israël de Palestijnse vlag en kleuren verbood ↩︎
index

Mechteld Jungerius

Mechteld Jungerius (1995) is schrijver, organisator en ontwerper met een sterke focus op institutioneel kritiek in het culturele veld. Ze studeerde aan de Reinwardt Academie en Design Academy Eindhoven voor ze zich vestigde in Rotterdam-West.

Profiel-pagina
DSC_8616

Loes van Duijvendijk

Fotograaf

Loes van Duijvendijk (1987) is architectuur en landschapsfotograaf. In haar fotografisch werk onderzoekt zij aandachtig de beeldtaal in de stedelijke en natuurlijke omgeving. Geïnspireerd en gefascineerd door plekken die altijd in transformatie zijn, gaat zij op zoek naar unieke details, lichtinvallen en verrassende constructies. Haar werk is een persoonlijke en poëtische vertaling van haar ervaring tijdens dit proces. De relatie tussen fotografie en de perceptie van ruimte speelt dan ook een belangrijke rol.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.