Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
Tweebos Riebeekblok 2021 03 19 foto Joke Schot (1) (Kopie)
Beeld door: beeld: Joke Schot

Na ruim 40 jaar weet ik eindelijk wie ik wil worden. Ik wil worden net als meneer De Vries. Meneer De Vries is na zoveel jaar mijn grote held gebleken. Alleen dat wist ik toen nog niet. Maar nu ik meer meegemaakt heb, weet ik het wel. Meneer De Vries was een oude statige man. Altijd keurig in pak. Een keurige hoed op. Meneer De Vries is een probleemoplosser, buurtvader, wijkteamlid, vraagwijzer en sociaal raadsman. Kortom naar meneer De Vries ging je als vragen of problemen had. Zo ging mijn vader destijds ook altijd naar meneer De Vries of meneer De Vries kwam bij ons thuis. Hij vond de Marokkaanse thee en koekjes altijd heerlijk. 

Feel good story

Wat maakt de Tweebosbuurt de Tweebosbuurt? Weliswaar ben ik pas sinds 2018 woonachtig in de Tweebosbuurt, maar vorig jaar viel het antwoord op deze vraag voor mij als een puzzelstuk in elkaar toen ik het rapport over onze buurt gelezen had. Ik las in het onderzoeksrapport Het gezicht van de Tweebosbuurt dat mijn buurvrouw van verderop, mevrouw Pelger, de kinderen van haar Marokkaanse buren huiswerkhulp gaf. Mevrouw Pelger leerde haar buurvrouw haar eerste woorden Nederlands. Zij maakte een verschil in het leven van deze familie. Hopelijk wordt mevrouw Pelger voor hen net als meneer De Vries voor mij is geworden.

Telkens als ik dat rapport over onze buurt weer lees, dan krijg ik kippenvel. Het maakt mij weer mens. Het is een feel good story als je je down voelt.

Opvallend is dat er in onze buurt veel mensen zoals mevrouw Pelger wonen. Ik noem hier een Wim en An, Redouane, Aad, de heer Bijlsma, meneer Oulad Abdelah en zo kan ik nog vele namen noemen – en mijn welgemeende excuses voor de namen die ik niet genoemd heb. Ieder heeft zo z’n eigen drijfveren maar wel allen met het hart op de goede plaats. 

Zij hebben onze buurt gemaakt tot wat het vóór de sloopplannen was. Wij staan met z’n allen op de schouders van deze reuzen. Zij hebben de buurt leefbaar gehouden. Zij hebben de buurt gevormd. Zij hebben er een familie van gemaakt. Zij hebben mij net als meneer De Vries geleerd wat ‘iets voor een ander doen’ inhoudt. Maar ik zie het niet alleen als vrijwilligheid. Ik zie het ook als een morele plicht, onbedoeld door meneer De Vries opgelegd. Wat zou er in zijn hoofd omgegaan zijn, vraag ik mij nog steeds af. Wat is zijn drijfveer geweest? Hoe heeft hij dat zoveel jaar kunnen doen en met zoveel geduld? Ik zal er maar zelf achter zien te komen.

Quid pro quo

Nederland vindt een ander helpen vaak bijzonder. Zijn we nu met z’n allen zo ver afgegleden dat wij dit soort zaken bijzonder vinden? Tegenwoordig zijn we namelijk eerder geneigd om een zondebok aan te wijzen. Of te roepen: ‘het is je eigen schuld als je de taal niet spreekt’, ‘quid pro quo’, of: ‘als je mij niet belt of whatsappt −of welke actie dan ook tegenwoordig op social media gebruikelijk is− dan bel of whatsapp ik jou ook niet terug’.

Ik denk regelmatig aan vroeger. Toen was het helpen van een ander niet bijzonder. Zelf heb ik daar goede jeugdherinneringen aan overgehouden. Zo progressief als ik nu ben denk ik altijd nog steeds met veel nostalgie terug aan mijn kinderjaren. Was het nu maar zoals vroeger: gezonde sociale controle, veel minder eenzaamheid, veel meer behulpzaamheid en veel minder zelfredzaamheid dan wat tegenwoordig de klok slaat. Heb ik toch nog een beetje conservatisme in mij. 

Heel toevallig heeft bij mijn naturalisatie ruim 20 jaar geleden, de gemeentelijke ambtenaar mij gevraagd of ik mijn achternaam wilde veranderen. Echter mocht ik het niet in De Vries veranderen, zei de ambtenaar. Ik vond het toen te ver gaan, maar het zou wel de ultieme ode zijn geweest. Meneer De Vries, ik ben u niet vergeten. Ik heb u nooit kunnen bedanken. Daarom bij deze: bedankt voor alles wat u voor ons en voor anderen gedaan heeft.

Tweebosbuurt Hilledijk 2020 05 16 foto Joke Schot (2)

Lees meer

De Tweebos-‘affaire’

Columnserie over het verzet tegen de sloop van de Tweebosbuurt

Verder lezen?

Word supporter van Vers Beton! Vanaf 6 euro per maand maak jij financieel onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

image(1)

Mustapha Eaisaouiyen

Mustapha Eaisaouiyen (Marokko, 1974) is eerst Rotterdammer en dan pas al die andere identiteiten. Zijn werk bestaat voornamelijk uit vrijwilligerswerk en mantelzorg.
Profiel-pagina
Joke Schot foto Roland Huguenin 2016 (4) (1) 72 dpi

Joke Schot

Fotograaf

Joke Schot (Rotterdam, 1958) voer als schippersdochter over de Europese binnenwateren. Experimenterend ontdekte zij de basisprincipes van de fotografie. Vanaf 1985 werkt ze in opdracht. Naast muziek- en theaterfotografie richt ze zich via reportages op verhalen achter mensen in hun omgeving. De stad is haar favoriete werkterrein, haar context altijd sociaal-maatschappelijk.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.