Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
CK2A1841
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Sophie van veertien stapt met grote passen op de hapjestafel af, waar drie jongens stoer staan te ginnegappen. “Ove, ik hou van jou. Ik hóu van jou, Ove!” De jongens lachen, Ove duikt achter de tafel en maakt zich uit de voeten. Sophie*, die zojuist haar dappere liefdesverklaring deed, kijkt stralend om zich heen. Twee meiden kijken giechelend toe vanaf hun bankje. Een klasgenoot rent joelend en hijgend op de tafel af om een flesje limo te drinken.

Het schooljaar is voorbij en dat moet gevierd worden. Ook als je op het Voortgezet Speciaal Onderwijs (VSO) zit, en ook als je het afgelopen jaar eigenlijk bijna geen les hebt gehad.

Zo’n elf kinderen van elf tot vijftien jaar rennen, hangen, dansen door een enorme boerderijtuin aan de Delftse Schie. Een stuk of acht volwassenen houden de boel in de gaten. Sommige kinderen kun je makkelijk met rust laten, andere hebben continu een paar ogen nodig. In het gras liggen kleden, een grote werktafel is bedekt met bloemen en straks gaat het kampvuur aan. Uit de boxen klinken rustgevende klanken. Nog even.

Het breedlachende middelpunt van vandaag is Phileine (14), bijnaam: Aad, naar haar eerste woordje. Zij geeft het feestje na een behoorlijk miserabel jaar. Scholen bleven dicht, online onderwijs gaat niet goed met de doelgroep van het speciaal onderwijs, en de paar A4’tjes huiswerk die ze hadden meegekregen waren niet bepaald prikkelend of uitdagend. Van een middagwandeling in het bos om vogeltjes te kijken leerde ze meer, zullen we maar zeggen. Het was voor niemand makkelijk, 2021, maar deze kinderen kregen heel weinig aandacht.

CK2A1873
Phileine (midden) Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Het is dan ook niet vreemd dat de sfeer zo uitzinnig is. De klasgenoten hebben elkaar lang niet gezien. Ze konden wel bellen, snappen of grammen maar in het echt kun je tenminste dollen en knuffelen. Om de boel centraal te krijgen begint initiatiefnemer Iddo een eenvoudige yogales. Hup, in een kring allemaal.

Ze strekken een linkerarm, ze draaien hun heupen, ze buigen hun knieën. Balanceren op één been, een hele uitdaging. Er klinkt een continu gegrinnik van rechts, waar de jongens elkaar porren en omduwen. Links een onophoudelijk gegiechel van de meiden, die gillend omvallen. “Hou eens op! Jullie zijn vervelend! Ik word gek van jullie!” brult een klasgenootje. Verbeten op één been, kijkt ze woedend rond.

Zoals wel meer kinderen, raakt deze klas makkelijk overprikkeld. De yogales is dus een ideaal begin. Binnen, in de grote woonkamer-keuken-hal van de omgebouwde boerderij, staan grote banken en de muziek blijft uit. Om even op adem te komen. Frieda (bijna 12) is daar te vinden. Zij is de jongste en maakt het moeilijkst contact, maar tekent witte vellen vol met haar stiften. Af en toe kijkt ze met grote ogen rond. Meedoen met allerlei regeltjes is niks voor haar, ze vermaakt zich het best op zichzelf met een begeleider erbij.

Ik plof naast Thijmen (16) neer. Ik kan zelf ook wel overprikkeld raken. Zeker in nieuwe situaties, zeker als ik mensen niet zo goed ken en ik me niet meteen een houding weet te geven. Daar hoef ik me bij Thijmen totaal niet druk over te maken. “Effe chillen!” zeg ik. “Ja.” antwoordt Thijmen. Hij is he-le-maal gek op muziek, laat me wat liedjes horen en vertelt over gym, zijn lievelingsvak.

CK2A1860
Isaiah en zijn vrienden Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Buiten start activiteit twee: bloemenkransen maken. Isaiah (14) zit er wel bij, maar piekert er niet over om zo’n takkenring over zijn haar een perfecte flattop1  te trekken. Zijn vrienden, de stoere jongens, zitten tot mijn verrassing braaf en blij stil terwijl ze bloemen in hun krans gestoken krijgen. De bloemenkransen zijn een antroposofische2 traditie met Sint-Jan. Op die feestdag vieren vrijeschoolkinderen de midzomer, legt begeleider Danize me uit. Ze is zelf juf en heeft ervaring met speciaal onderwijs. Haar stem en haar hele uitstraling is zacht en kalm, met milde hand duwt ze de kids in de juiste richting.

Opeens komt er een groepje tienermeiden binnenvallen, het zijn de zussen van Phileine en hun vriendinnen. Hippe jonge vrouwen die even hoi komen zeggen en een paar knuffels uitdelen. Ze zijn vrolijk, maken grapjes met de kinderen, die direct om hen heen hangen. Thijmen haalt telkens hetzelfde geintje met ze uit: hij sluipt ongezien op ze af en laat ze schrikken met een harde ‘Boe!’. Hoe vaak hij het ook herhaalt, de tieners lachen iedere keer weer hartelijk met hem mee. 

Ik zie het van een afstandje aan en bedenk me hoe het moet zijn om op te groeien met een broer of zus die speciale zorg nodig heeft. De zachtheid van die kinderen zie ik ook terug in de zussen van Phileine, en zelfs in hun vriendinnen. Totaal niet vergelijkbaar met de omgeving waarin ik in puberde, vol afkeuring en een krampachtig vasthouden aan de norm. Waar bepaalde beperkingen als scheldwoorden gebruikt werden.

De zachtheid van die kinderen zie ik terug in de zussen van Phileine, en zelfs in hun vriendinnen

Er volgt een hoelahoeples van hoepeljuf Lies (ik doe zelf ook mee want ik kon nog niet hoepelen). Malak (12) duikt voor m’n neus. Ze houdt me al een tijdje in de gaten terwijl ze heel hard en wild haar heupen en armen schudt. Onze hoepels kletsen hard op elkaar en vallen op de grond. “Hallo ik ben Malak en ik heb ADHD en ik heb medicijnen daarvoor en ik ben vrienden met Aad dat is Phileine en ik kan al heel goed hoepelen kijk maar”, zegt ze zonder dat ik haar iets gevraagd heb. Malak is de allereerste die zelf op mij afstapt om kennis te maken.

CK2A1899
Malak Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Ze is heel nieuwsgierig naar wie ik ben en wat ik kom doen. Als ik haar fotograaf Fleur aanwijs, pakt ze direct haar krans en zonnebril en begint te poseren. Hoekige poses met de kin trots de lucht in en de lippen iets getuit. Net als op tv deed ik vroeger ook voor de spiegel met vriendinnen.

Ove staat verderop met wel vijf hoepels tegelijk te draaien. Hij hijgt en kijkt om zich heen of mensen deze enorme inspanning wel zien. “Leuk he die kinderen”. Een van de begeleiders staat naast me. “Er is bijna geen filter. Alles wat ze doen en zeggen is oprecht en ongenuanceerd. Dan zeggen ze dat je naar zweet stinkt. Niet als verwijt, maar als een constatering.”

Levi van Stichting Groev is ondertussen gearriveerd en denkt hardop na of er misschien sterkte jongens zijn die kunnen helpen dragen. Toon, Ove en Isaiah steken hun borst vooruit. Dat hoeft hij geen twee keer te vragen. Stichting Groev is een muziekschool voor mensen met een verstandelijke beperking. Levi heeft tonnen, rekken, kartonnen rollen, buizen en cajons mee waarin hij in een uurtje een muziekstuk maakt met de kinderen.

Het laatste uurtje zijn ook ouders welkom (soms tot tegenzin van de kinderen:‘Ma-haaaam, niet nu al’). Iedereen heeft inmiddels een koptelefoon op voor de silent disco, en doet allerlei ingewikkelde dansjes.  Thijmen staat in het midden van een kring met ouders en begeleiders en doet werkelijk waar sicke dansmoves waar hij totaal in opgaat. De moeder van Toon (14) kijkt met lichte verbazing naar haar zoon, die verderop staat te klooien met zijn vrienden.“Ik heb Toon nog nooit zo stoer zien doen!” zegt ze, licht vertederd.

De moeder van Toon is lerares en heeft het afgelopen jaar regelmatig moeten zoeken naar hoe ze het nu weer moesten oplossen. De combinatie van zelf thuisonderwijs geven én via Zoom voor de klas staan was onmogelijk. Toon heeft stimulans nodig, hij wil leren. Er was wel opvang met wat vermaak, maar uiteindelijk was dat niet uitdagend genoeg. Ze moesten Toon er naartoe slepen. Het huiswerk vanuit school noemt ze een lachertje, opmerkelijk met zulke kleine klassen (maximaal twaalf leerlingen). De ouders voelen zich nogal in de steek gelaten. Dit feest was meer dan welkom.

CK2A1973
Ove Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Ik ga naast Iddo zitten bij de hapjestafel. Hij heeft dit alles geregeld en kijkt tevreden toe. Phileine is Iddo’s ‘liefdochter’, niet stiefdochter. Ylske, zijn partner, is Phileine’s moeder. Beide geven yogales, Ylske is therapeut en Iddo heeft een stichting die zich inzet voor verbinding en zingeving. Het is voor het samengestelde gezin soms zoeken naar een balans met de huidige Tiktokificatie van de jeugd. 

“Phileine’s vrienden en klasgenoten zijn, net als andere kinderen, beïnvloedbaar. Je moet goed opletten tegen wie ze praten online. Het is weleens gebeurd dat er privéfoto’s rondgingen ook dat gebeurt bij andere kinderen op die leeftijd. Hier dus ook. Hun seksualiteit ontwikkelt, ze worden groot, gaan ze straks het huis uit. Het is nogal wat.”

Als Iddo hierover vertelt zo open, ook over die gevoelige onderwerpen denk ik weer terug aan die taboesferen van mijn jeugd. Shamen, wijzen, buitensluiten. Niks van dit alles hier. De openheid, de mildheid van de kinderen sijpelt door naar hun hele omgeving. Ook ik heb wel honderd knuffels gekregen en voel me een wee, zacht eitje. Bij Phileine thuis bespreken ze gewoon alles, ook de moeilijke dingen en de onzekere toekomst. Maar die komt straks wel. Eerst de coronacrisis even doorstaan. Of nee: eerst nog even onbezorgd van een feestje genieten.

*Sophie’s echte naam is bij de redactie bekend.

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaat Vers Beton op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Bekijk hier alle artikelen in ‘Ons Kent Ons’.

Verder lezen?

Word supporter van Vers Beton! Vanaf 6 euro per maand maak jij financieel onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

  1. Kort kapsel waarbij het haar bovenop het hoofd rechtop staat. ↩︎
  2. Antroposofie is een levensbeschouwing die werd bedacht door Rudolph Steiner aan het begin van de 20e eeuw. Het onderwijs van vrije scholen is op zijn opvattingen gebaseerd. ↩︎
IMG_2709

Basia Dajnowicz

Basia Dajnowicz (1988) is na de Achterhoek, Arnhem en Antwerpen eindelijk in Rotterdam terechtgekomen. Die krijg je hier nooit meer weg. In het dagelijks leven rammelt ze op haar toetsenbord en maakt ze domme grappen.

Profiel-pagina
Fleur.2

Fleur Beerthuis

Fotograaf

Fleur Beerthuis studeerde aan de Willem de Kooning Academie en werkt nu als fotograaf. Ze vindt Rotterdammers geweldig. Door mensen te portretteren ziet zij een glimp van hun werelden. Ze is nieuwsgierig naar hoe andere mensen leven en denken. Met beelden probeert zij hun verhalen zo goed mogelijk over te brengen.

Profiel-pagina
Lees één reactie

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.